Thursday, November 24, 2011

Arkitektura Masonike:nga Bersant Selmani

Arkitektura Masonike
BERSANT SELMANI
23/11/2011  Masoneria është vëllazëria më e vjetër në botë.

Është vëllazëria e burrave, të cilët dëshirojnë të bëhen burra të mirë, duke u vëllazëruar

me njëri-tjetrin.

Qëllimet e Masonerisë janë Vëllazëria, Ndihma dhe e Vërteta.

Disa mendojnë se origjina e Masonerisë vjen nga Mjeshtrit Masonë, të cilët ndërtuan Katedrale të mrekullueshme të Evropës, disa mendojnë se ka lidhje me Kalorësit Tempullar, një urdhër ushtarak dhe fetar i luftëtarëve Kalorës, të cilët u ngritën gjatë Kryqëzatave.

Të tjerët thonë se Masoneria e ka origjinën nga koha e Mbretit Solomon dhe ndërtimi i

Tempullit.

Masonët besojnë në Zot dhe e quajnë Arkitekti i Madh i Universit.

Kjo metaforë e marrë nga Arkitektura pasqyrohet dukshëm në simbolizmin Masonik dhe

shërben për të mësuar rregullat themelore morale.

Guri Perfekt i ndërtimit, për shembull, është guri i cili është latuar, zbutur dhe lëmuar

ashtu që të mund të përdoret në ndërtim.

Në ritualin Masonik, Guri i Gdhendur është simbol i përkryerjes së Njeriut, i cili mund të

arrihet përmes edukimit.

Në të kundërtën, Guri i Pagdhendur është simbol i Njeriut në gjendje fillestare të paedukuar.

Në disa lozha, nxënësit të ri të iniciuar i kërkohet që në mënyrë simbolike të gdhend

Gurin e Pagdhendur, ashtu që të tregojë qe edukimi ka filluar.

Arkitektura (nga Latinishtja architectura, nga greqishtja - arkhitekton, nga arhi "Mjeshtër udhëheqës" dhe tekton "ndërtues, murator") pra Mjeshtër Mason është Arti dhe Shkenca e planifikimit, projektimit dhe ndërtimit të ndërtesave. Veprat arkitekturore në formën materiale të ndërtesave, shpesh perceptohen si simbole kulturore dhe politike dhe si vepra Arti. Qytetërimet historike janë identifikuar shpesh me arritjet e mbijetuar të tyre Arkitektonike.

"Arkitekturë" do të thotë:

Arti dhe Shkenca e projektimit dhe ndërtimit të ndërtesave. Një term i përgjithshëm për të përshkruar ndërtesat dhe infrastruktura të tjera.

Një stil dhe metodën e projektimit dhe të ndërtimit të ndërtesave Aktivitetin e projektimit, nga niveli makro-(projektimit urban të qyteteve), nën nivelin mikro-(detaje të ndërtimit, mobilieve dhe Enterierit të ndërtesave).

Shkrimi më i hershëm i mbijetuar në temën e Arkitekturës është DeArchitectura, nga arkitekti romak Vitruvius në fillim të shekullit CE 1. Sipas Vitruvius, një ndërtesë e mirë duhet të plotësojë tri parimet firmitas, utilitas, venustas, të cilat përkthehen- Qëndrueshmëria - ajo duhet të qëndrojë fuqishëm dhe në gjendje të mirë.

Funksioni - ajo duhet të funksionojë mirë për njerëzit duke e përdorur atë. Bukuria - ajo duhet të kënaqë njerëzit dhe të ngrysë shpirtrat e tyre.

Arkitektura

Sipas Albert Mackey, në “Simbolizmi i Masonizmit”, Arkitektura për Masonerinë është ART i ARTEVE, pasi që simbolizmi, i cili është me rëndësi për Masonizmin është marrë nga Arkitektura. Në Masonizmin Teorik, për shembull, raporti shpirtëror në mes Masonizmit dhe Arkitekturës e tejkalon atë të Mjeteve të Punës apo të Gjeometrisë. Për këtë arsye studimi i Arkitekturës është pjesë e Masonizmit, Arkitektura bën pjesë në “7 Artet dhe Shkencat e Lira”, të cilat mësohen në nivelin e punëtorit.

Në Arkitekturë dhe Arkitekturën Masonike, simbolizëm është përdorur nga Masonët. Në Mesjetë, kur Lozhat Masonike të Masonëve filluan të paraqiten, ky simbolizëm u paraqitën planifikimin dhe ndërtimin e kishave dhe katedraleve të mëdha, si për shembull Katedralja e Chartres në Francë.

Sikurse shumica e Katedraleve Evropiane të periudhës së Mesjetës, Chartres është kompozuar nga format e thjeshta gjeometrike, të cilat e formojnë strukturën komplekse.

Ato japin përshtypjen e thjeshtësisë, balancës dhe harmonisë. Muratorët ndërtues të hershëm, ishin të angazhuar në punishte.

Në projekte përdoren Elemente Masonike të ndryshme, sikurse proporcionet e 3 4 5 të trekëndëshit kënddrejtë të Pitagorës dhe katrorit, si dhe rrethit dhe katrorit.

Yjet me 5 dhe 7 kënde janë simbole, të cilat janë përdorur po ashtu. Ylli me 7 kënde përfaqëson 7 artet dhe shkencat e lira (gramatika, retorika, dialektika, aritmetika, gjeometria, astronomia dhe muzika), të cilat formojnë bazën e edukimit Masonik në kërkim të diturisë. Po ashtu është edhe labirinti, përmes së cilit kandidati duhet të bëjë udhëtimin simbolik e të vështirë.

Planifikimi dhe Rregulli

Për Masonët, Arkitektura nënkupton ndërtimin sipas projektit dhe organizimin sipas proporcioneve dhe simetrisë. Arkitektura është sikurse ndërtimi i ndërtesës në Muratim,

po ashtu edhe planifikimi i jetës së njeriut në Masonizëm. Sipas Masonizmit, shkenca sipas së cilës ndërtesa ndërtohet është dituria si të ndërtohet tempulli shpirtëror brenda shpirtit të një njeriu dhe të gjithë njerëzimit. Kjo është arsyeja pse Masonët kanë nderuar gjithmonë rregullin në Arkitekturë. Gjithçka planifikohet në projekt. Kjo sqaron se pse Masonët janë të magjepsur me Tempullin e Mbretit Solomon, Arkitektura dhe Gjeometria e të cilit janë të përsosura, si dhe rëndësia e Tempullit në Ritualin Masonik.

Tempulli Solomonit

Të gjithë Masonët besojnë se zanafilla e Masonizmit vjen nga koha e ndërtimit të Tempullit të Mbretit Solomon. Detyra e Masonëve është të rindërtojnë proporcionet origjinale të ndërtesës morale. Të gjitha Lozhat janë të vendosura në drejtimin Lindje Perëndim, sepse Tempulli i Mbretit Solomon ishte vendosur në atë mënyrë. Tempulli ka rëndësi të madhe për Masonizmin dhe shumë nga ritualet Maosnike sillen rreth tij.

Nuk ka asnjë dyshim se Tempulli ishte ndërtesë madhështore. Sipas Biblës, Mbreti Solomon filloi ndërtimin e tempullit në vitin 957BC, dhe ndërtimi zgjati 7 vite. Tempulli ishte i rrethuar me mure të larta prej guri dhe druri, dhe kishte oborr te brendshëm. Përreth Tempullit kishte dhoma të shpërndara në 3 kate. Hyrja në këto dhoma ishte në anën jugore me shkallët për në katin e 2 dhe 3. Hyrja në Tempull ishte nga ana lindore me Portikun me 2 Shtylla të mëdha, i pasuar nga Holli dhe në fund Faltorja apo Me e shenjta e më e Shenjtëve. Muret ishin të mbuluara me dru kedri dhe dyshemeja me dru qiparisi të praruara me ar.

Faltorja apo më e Shenjta e Shenjtave ishte projektuar si kub i përsosur dhe ishte pa dritare. Aty mbahej Arka e Besëlidhjes, e cila brenda kishte pllakat e gurit në të cilat ishin gdhendur 10 Urdhrat, të cilat Zoti ja dha Moisiut në Malin Sinai, Bukën e shenjtë dhe Shkopin e shenjtë të Aaronit.

Miti Legjenda dhe Simboli

Masonët besojnë se Masoneria është themeluar në Tempullin e Solomonit, dhe se Mbreti Solomon, Hirami i Tyrit dhe Hiram Abif ishin Mjeshtrit e mëdhenj e Lozhave, dhe Nivelet Simbolike aty janë krijuar. Këto besime pas një kohe të gjatë janë pranuar si fakte dhe janë përfshirë në ritualin Masonik.

Si rezultat, e gjithë simbolika e Masonerisë rrjedh nga Tempulli i Mbretit Solomon. Çdo lozhë është simbol i Tempullit. Çdo krye Mjeshtër përfaqëson Mbretin Solomon. Çdo Mason përfaqëson ndërtuesin e Tempullit. Masonët tani më pranojnë atë që themeluesit e Masonerisë kanë synuar, gurët e themelit të Moralit.

Ndikimi i Egjiptit

Sipas legjendës Masonike, Masonizmi është i lashtë po aq sa vet Arkitektura. Në Mitologjinë Masonike besohet se fillimet e Arkitekturës janë në Egjipt. Egjipti antik kishte shtëpia e Magjisë Hermetike, e zhvilluar nga priftërinjtë egjiptian të cilët nderonin Zotin Hermes Trismegistus-Thoti. Si lajmëtar i zotave, ruajtës i mistereve, dhe Zot i gjykimit dhe fillimit, ky Zot është me rëndësi për Masonët. Sfinga Piramida dhe Obelisku përdoren në Arkitekturën Masonike si simbole të Idealeve Masonike.

Përderisa tradita Hermetike në Evropë bazohet në Dijen dhe Religjionin Egjiptian, Masonët e lidhin vëllazërinë e tyre me traditën Egjiptiane. Rilindja e Egjiptit u bë gjatë periudhës së Iluminizmit, me interesimin në religjionin ezoterik antik. Masoneria për këtë arsye ndihmoj në rilindjen e Egjiptit antik në ditët e sotme.

Fillimisht Franca ishte qendra e këtij interesimi për qytetërimin antik Egjiptian, duke u pasuar nga pushtimi i Napoleonit më 1798. Shumë shkencëtarë dhe dijetarë i morri Napoleoni me vete, shumë prej tyre ishin Masonë dhe ata filluan punën e kërkimit. Një prej zbulimeve ishte edhe Guri Rozeta, i cili paraqet çelësin i deshifrimit të hieroglifëve.

Interesimi në Egjiptin antik nga Masonizmi francez dhe publiku u parapri nga pushtimi i Napoleonit. Por vite më herët Konti misterioz Alesandro Cagliostro kishte themeluar Ritin Egjiptian të Masonerisë, bazuar në magjinë dhe masonerinë Egjiptiane, i cili tërhoqi shumë fisnikë francezë. Ai po ashtu ishte anëtar i urdhrit të Kalorësve Tempullar dhe ishte iniciuar ne ishullin Malta.

Edhe pse Riti Egjiptian sot nuk konsiderohet më legal, pa dyshim pati ndikim në Vëllazëri dhe në shpërndarjen e ndikimit egjiptian. Në shekullin e 19 ky ndikim u pa në Arkitekturën Masonike.

Në çdo Lozhë Masonike ka piramida dhe sfinga. Syri i Zotit në piramidë paraqet Zotin,

Arkitektin e Madh të Universit. Një simbol tjetër Masonik, i cili ishte i rëndësishëm në Arkitekturën Masonike është edhe Obelisku, një shtyllë e lartë me piramidë në maje. Në Masoneri Obelisku ka lidhshmëri me Diellin dhe fenomene astronomike. Obelisku është simbol i Fuqisë Ringjalljes dhe Pavdekshmërisë.



Arkitektura Klasike

Në Kushtetuan e Masonëve, të vitit 723 James Anderson thotë se Arti i Ndërtimit arriti

nivelin më të lartë të përsosmërisë në kohën e perandorit romak Augustus, patronit tëArkitektit Vitruvius. Andersoni këshillon që Masonët të interesohen për Arkitekturën e Botës Klasike dhe përdorimin e konceptit të Ndërtimit për të ilustruar procesin e ngritjes shpirtërore.

Marcus Vitruvius Pollio, Arkitekt dhe Inxhinier Romak në veprën 10 Librat e Arkitekturës, përshkruhen idetë dhe rregullat e Arkitekturës Klasike. Sipas traditës Masonike, këto rregulla rrjedhin nga Tempulli i Solomonit. Pitagora solli Sekretet e Arkitekturës, të gdhendura në 2 Shtylla të tempullit, të cilat kanë një rol simbolik të rëndësishëm në ritualin Masonik, në Iliri prej ku u përhap në perëndim.

Këto sekrete janë të përqendruara në 2 idealet kryesore Rregulli dhe Thjeshtësia. Masonët veçojnë 3 (stile) Rregulla të Arkitekturës Klasike Dorik Jonik dhe Korint. Në Arkitekturën Simbolike Masonike, Doriku simbolizon Fortësinë, Joniku simbolizon Diturinë dhe Korinti simbolizon Bukurinë.

Mendimi Masonik është ndikuar edhe nga koncepti i Rilindjes i Arkitektit si Njeri Universal, Mjeshtër i të gjitha Arteve të dijës njerëzore. Prej shekullit 18, Masonët e iniciuar edukoheshin në matematikë dhe shkencat e reja në Lozhat Masonike. Masonët bëjnë pjesë në Vëllazërinë, e cila e ka prejardhjen nga Arkitektët Masonë e hershëm të cilët ndërtuan Tempujt Antik dhe Katedralet e Mesjetës dhe praktikuan Artin Mbretëror. Një shembull i tillë e shekullit të 18 ishte Batty Langley, Mason dhe Arkitekt, i cili udhëhiqte shkollën e Arkitekturës në Londër. Langley i mësoi fisnikët dhe aristokratët të vizatojnë Shtyllat dhe Stilet e Arkitekturës, të projektojnë Plane Gjeometrike dhe Pamje të Tempujve, dhe ndërtesave tjera dhe parqeve e kopshteve.

Në Edukimin e Arkitektit, Vitruvius shkruan se Arkitekti duhet të jetë i pajisur me diturinë e shumë arteve dhe shkencave, në mënyrë që të gjykoj drejtë. Me këtë mendim pajtohet edhe Masoneria. Vëllazëria Masonike miratoj stilin Palladian, nga veprat neoklasike të Arkitektit italian Palladio, dhe se çdo ndërtesë duhet të përdor rregullat e Arkitekturës Klasike të përdorura nga Ilirët e lashtë. Kjo trashëgimi vazhdon. Në ritualet e nivelit 2 të Punëtorit, Arkitektura edukohet me përshkrime të rëndësishme të çdo Stili Klasik.

Tempujt Masonik

Arkitektura e Lozhave dhe Tempujve Masonik ka rëndësi të madhe në madhështinë e

ceremonive Masonike. Gjithashtu ekziston Stili i Arkitekturës Masonike, i cili dallon

çdo kund ku haset. Nëse një Mason i tanishëm udhëton pas në kohë, në një Lozhë të

shekullit 18, do të gjente mjaft ngjashmëri me Arkitekturës së Lozhave të sotme.

Ndërtesat Masonike quhen Tempuj, për arsye të simbolikës që Masoneria rrjedh nga Tempulli i Mbretit Solomon. Emri Lozhë vjen nga ndërtesat, të cilat Masonët i krijuan gjatë ndërtimit të Katedraleve. Gjatë dimrit kur ndërtimi ndalonte, Masonët jetonin në këto Lozha dhe gdhendnin Gurët.

Karakteristika kryesore e një Lozhë është vet Planimetria e Lozhës. Sipas Diturisë Masonike, planimetria e Lozhës Masonike duhet ta ndjek planimetrinë e Tempullit të Solomonit. Tempulli duket të ketë Portikun me 2 Shtyllat, Hollin si dhe Lozhën të shenjtën e më të shenjtëve. 2 Shtyllat Jakin dhe Boaz kanë rëndësi të madhe simbolike në Ritualin Masonik.

Po ashtu Egjipti antik ka ndikim të madh në Arkitekturën Lozhave Masonike. Prej shekullit 19 Masonët i përdorin elementet e Arkitekturës Egjiptiane për arsye se Egjipti luan rol të rëndësishëm në ritualin Masonik. Niveli 31 i Ritit Skocez, sipas Masonit të spikatur të shekullit 19 Albert Pike, bazohet në Librin e të Vdekurve (librin e fjalëve magjike të vdekurve në Egjipt), dhe ka referenca të vrasjes të Zotit Osirisdhe ringjalljen e tij.

Memoriali Masonik i Xhorxh Uashingtonit në Virgjina është replikë e Farit të Aleksandrisë, një prej 7 Çudirave të Botës Antike.

Enterieri i Lozhës Masonike

Në Masoneri ka rëndësi të madhe Enterieri i Lozhave Masonike. Për Masonët Lozha është

vend i mbledhjes së Masonëve dhe i kryerjes së Ritualeve Masonike dhe ngritjes së Masonëve. Gjithashtu planimetria edhe enterieri i Lozhave Masonike u bënë simbole Masonike konstante.

Lozha ka formën e drejtkëndëshit të përbërë nga 2 katrorë, mirëpo ka të dhëna se ka pas edhe forma tjera. Sipas traditës së Lozhës Masonike Blu, planimetria është si më poshtë.

Kryemjeshtri i Lozhës ulet në Lindje, si simbol i Diellit Dritës dhe Jetës. Në anën tjetër të Lozhës janë 3 shkallë, niveli 1, niveli 2 dhe niveli 3. Po ashtu në Lozhë gjendet Altari me Librin e Shenjtë të hapur me Kompas dhe Skuadër.

Për shkak se për Masonët ruajtja e sekreteve të ceremonive të tyre është shumë e rëndësishme, Lozhat nuk kanë Dritare. Për këtë arsye Lozhat ndriçohen me Qirinj.

Qirinjtë simbolizojnë Dritën Shpirtërore apo Iluminizmin.

Lozhat e para Masonike kishin Dekor të thjeshtë, mirëpo pasi Vëllazëria tërhoqi mjaft anëtarë dhe pasi Masoneria u bë edhe më e fuqishme, po ashtu edhe dekorimet u bënë më të pasura. Lozhat përbëheshin nga 2 shtyllat e Boaz dhe Jakin, 7 shkallët që dërgonin në Tempullin e Solomonit, Dyshemeja Mozaike, Ylli i Ndritshëm, Dielli dhe shumë simbole tjera Masonike.

Simbol tjetër me rëndësi është edhe Syri i Zotit, simbol i ekzistencës të Zotit, Ylli i Ndritshëm dhe Shenjat e Zodiakut. Përveç të Bardhës, Bluja është ngjyra e vetme e përdorur në Dekorimin Masonik, dhe simbolizon vëllazërinë dhe miqësinë.

Masonët besojnë në simbolikën e Tempullit të Solomonit që ka humbur dhe duhet të rindërtohet përmes Iluminizmit Fuqisë Diturisë dhe Bukurisë. Si për shembull Dyshemeja Mozaike, për një të njeri të huaj është vetëm dysheme dhe asgjë më shumë. Mirëpo për Masonët dyshemeja e përbërë nga katrorët e zinj dhe të bardhë, simbolizon jetën e ndryshueshme të Njeriut. 

Tuesday, November 1, 2011

Frimason Maksim Zotaj:Masonizmi i ka rrenjet ne Shqiperi


Masonizmi i ka rrënjët në Shqipëri. Madje, burrat më të pushtetshëm të botës, por edhe rilindësit tanë ishin masonë. Ndërsa në ditët tona ka vetëm një mason të deklaruar, Maksim Zotaj, i cili është edhe anëtar i Lozhës së Nju-Jorkut. Në një intervistë për gazetën “Ballkan”, Zotaj shpjegon si lindi masonizmi në Shqipëri, si u zhvillua dhe si financohet ai. 
Si ka lindur masoneria?
Masoneria është një lloj organizimi që përmbledh në vetvete burrat më të mirë dhe më të shquar. Procesi masonik është që burrat më të mirë të kësaj bote mblidhen dhe organizohen me njëri-tjetrin dhe bëhen akoma më të mirë. E gjitha kjo ka një qëllim të caktuar, i cili ka të bëjë me ndriçimin e shpirtit të njeriut dhe për të ndriçuar shpirtin e njerëzve duhet një lloj kapaciteti intelektual edhe një lloj begraundi për të hyrë në lozhat masonike. Kjo është si esencë masonizmi, ndërsa si term dhe si anë praktike ky, mbase, ka ekzistuar në botë që kur ka ardhur njeriu dhe ka vendosur të jetë në tokë. Atëherë, në atë kohë, sikurse edhe tani, ka qenë një grup i vogël që quheshin priftërinj dhe këta përgjithësisht dispononin dijet e kësaj bote. Rreth 200 mijë vjet më parë kishin dijeni më shumë për kozmosin sesa për tokën, sepse ata erdhën nga diku tjetër në tokë. Nga kjo pikëpamje superioriteti i tyre ishte qiellor. Më pas filluan të mësonin si të mbijetonin në tokë. Në atë kohë toka ishte e populluar, por jo me njerëz. Rreth 600000 vjet më parë, toka dominohej nga gjarpri dhe gjarpri ishte inteligjenca e tokës dhe, kur fitoi njeriu mbi gjarprin, ai krijoi helmin, ndërsa njeriut iu zhvillua koka dhe truri. Brenda bazave historike të tokës dhe ne si qenie humane, që dominojmë tokën me inteligjencë, masonët janë që nga fillimi. Dhe gjithçka që shohim në formë inteligjence është ndërtuar nga njerëzit e zgjuar, njerëzit e kualifikuar, pra ka qenë një grup njerëzish dhe brenda këtij grupi ka qenë një grup tjetër që dominonte gjithë dijet dhe ruanin të gjitha sekretet. Pra, kur kanë ardhur kanë ardhur me libra të shenjtë.
Kur është zhvilluar masonizmi në Shqipëri?
Në Shqipëri është zhvilluar shumë vite me parë. Lëvizja e Rilindjes Kombëtare ishte një lëvizje e masonëve shqiptarë. Jo vetëm nga emrat e mëdhenj të Rilindjes Kombëtare dhe lëvizjes për pavarësinë e Shqipërisë, por kemi edhe fakte dhe evidenca që lëvizja italiane dhe ky Goi, që është sot, para 100 vjetësh ka pasur një efekt shumë të madh nëpërmjet lozhës italiane, lozhës universale. Jeronim de Rada, Ismail Qemali ishin masonë, Qemal Ataturku, që e kishte nënën nga Përmeti, ishte mason, mbreti i Egjiptit ishte mason, Naum Veqilharxhi, Kostandin Kristoforidhi ishin masonë. Dhe jo rastësisht, të gjitha këto mendje të ndritura ishin masonë dhe luftonin për rilindjen dhe pavarësinë e Shqipërisë. Një mendje e ndritur nuk pajtohet dot me mediokritetin, aq më tepër me pushtimin e një shteti tjetër. Kjo është arsyeja pse masonët ishin rilindas. Ata kanë marrë pjesë në lozha turke, në lozhat e Maqedonisë, Italisë. Lozhat turke ishin përgjithësisht skoceze dhe angleze, prandaj Ismail Qemali ishte mik me ambasadorin anglez. 
Sa i zhvilluar është masonizmi në Shqipëri?
Duke pasur në konsideratë përfundimin e Luftës së Dytë Botërore me ardhjen e komunizmit u eliminuan masonët. Por këtë e ka filluar Ahmet Zogu para Enver Hoxhës. Luigj Gurakuqi, të cilin e ka vrarë Zogu, ishte mason dhe shumë njerëz të tjerë që Zogu ka vrarë ishin masonë. Ai i shikonte si rrezik dhe kundërshtarë politikë. E dimë të gjithë që Zogu e shpalli veten mbret, sepse nuk kishte asnjë lidhje me mbretërinë. Ne kemi pasur masonë të ndritur para Luftës së Dytë Botërore, por u shkatërruan komplet. Duke marrë në konsideratë pas ardhjes së demokracisë filluan lëvizjet e para masonike. Kjo që e shpall sot Lozhën e Madhe të Shqipërisë e ka shpallur edhe herë të tjera. Ata kanë filluar përpjekjet që në vitin 1992 dhe fshehurazi ata kanë afruar shumë elementë shqiptarë që u kanë dhënë mbështetje, por nuk ishin masonë. Unë kam bërë një studim të mirëfilltë për Rilindjen Kombëtare dhe më ka dalë ndryshe nga ç’është në arkivin kombëtar. Sami Frashëri dhe Naim Frashëri ishin masonë, ndërsa Abdyli ishte bektashi. Kjo ka dalë nga studimet.
Mason lind apo bëhesh?
Mason bëhesh. Të gjithë ne kemi të drejtë të bëhemi masonë, nuk ekziston diskriminimi. Ekziston një diferencë midis dëshirës dhe realitetit. Jo të gjithë ata që duan të bëhen masonë mund t’ia dalin, sepse një nga kushtet është begraundi ose morali i tyre. Njerëzit që janë të kompromentuar moralisht, dhunojnë një element shumë të rëndësishëm, që është morali dhe humbet të drejtën për t’u folur të tjerëve mbi botën që ekziston dhe botën që do të vijë. Pra një mason duhet të jetë një njeri me integritet të lartë për t’u shpjeguar njerëzve botën që duhet të njohin.
Morali është relativ, çfarë është absolute në moral?
Morali është relativ, por ka edhe gjëra absolute. Duhet të mos jesh pjesë e krimit të organizuar. Morali është i lidhur me 10 komendamentet, të cilat vijnë nga masonizmi. Morali është në proces ndryshimi dhe në një kohë të caktuar i referohet asaj kohe, sepse përcaktohet shumë nga rrethanat. Morali është koncept dhe këtë koncept e krijojnë njerëzit. Për masonët morali është i përhershëm. Ne ndihmojnë energjinë pozitive. Masonët njihen për luftën kundër pushtetit absolut dhe luftën kundër korrupsionit. Mason i vërtet është ai që lufton korrupsionin. 
Çfarë mund të sjellë një lëvizje masoniste për shqiptarët?
Do të sjellë ndriçim. Masonët, në radhë të parë, ndriçojnë mendjen e tyre dhe ne e dimë që një njeri që ka një kulturë është më pak kontigjent për t’u bërë kriminel. Një njeri që nuk është i ndriçuar, që e dominon injoranca dhe mediokriteti, është një kontigjent për t’u bërë kriminel. Termi i famshëm “injoranca pjell përbindësha” është kjo që ne e shikojmë moralin e sotëm në Shqipëri. Asnjë prej politikanëve në Shqipëri, në 20 vjetët e fundit, nuk ka denoncuar korrupsionin. 
A ka masonë në Shqipëri?
Jam vetëm unë mason në Shqipëri dhe jam mjeshtër i vërtetë. Ka nëpër botë masonë të tjerë që u përkasin lozhave të ndryshme se në Shqipëri nuk ka lozha. Që të bëhesh mason duhet të sakrifikohesh. Për katër vjet me mua kanë ndodhur gjëra të tmerrshme. 
Pse ka frikë pushteti politik dhe ekonomik nga masonizmi i vërtetë?
Po ka influencë. 
Si financohen masonët.
Masonët financohen nga gjithë bota. 

MASONERIA NE ITALI:pergatitur nga"Miqte e Masoneve"


Historiku Llozhat Llozha Propaganda Masonike 2 ( P2) e Licio Xhelit. Lidhja midis mafias dhe masonerise se devijuar Lidhja midis Kishes Katolike dhe Masonerise Opus Dei dhe Masoneria Te perbashketat dhe ndryshimet midis masonerise italiane , asaj boterore dhe lindjes se masonerise shqiptare.1.Masoneria në Itali përbëhet nga 3 llozha.  Ajo që ka numrin me të madh të anëtarëve është Lindja e Madhe e Italisë ( Grande Oriente D’Italia) me Mjeshtër të Madh Gustavo Raffi, avokat nga Ravena. Zyrtarisht Lindja e Madhe e Italisë është themeluar në vitin 1859 dhe Mjeshtri i Parë i Madh ka qenë  Filippo Delfino  deri në Maj të vitit 1860.Kjo masoneri ka pasur si Mjeshtër të Madh edhe të famshmin Xhuzepe Garibaldi ( 24 Maj 1864- 6 Qershor 1864), Heroi i Dy Botëve , i cili ka qenë inicuar në llozhën e Uruguajit në moshën 37 vjeçare. Eshtë për tu theksuar se shtetin Italian e kanë themeluar masonët italianë dhe ndihmën dhe financimin e Masonerisë angleze, e cila vuri në dispozicion mjete financiare për të ndihmuar ekspeditën e të Njëmijtëve e cila u nis nga Gjenova drejt Marsalës e Palermos. Aq i madh ishte ndikimi i Masonerisë angleze, sa që shteti anglez dërgoi flotën e tij detare në Sicili për të mundur flotën e Mbretërisë Burbone të Dy Sicilive.Masonët italianë që themeluan shtetin ishin Vitori Alfieri , Nino Biksio ( krahu i djathtë i Garibaldit), Xhozue Karduci ( poeti dhe mendimtari më i madh i kohës në Itali), Enriko Fermi, Ugo Foskolo, etj.2.a. Llozha e parë e më e madhe në Itali është Lindja e Madhe e Italisë (G.O.I.) që udhëhiqet nga Mjeshtri i Madh Avokat Gustavo Rafi. Ajo ka rreth 18.000 anëtarë. Në vitin 2007 në Pallatin e Kongreseve të Riminit u organizua për 3 ditë me rradhë,  mbledhja e Llozhës së Madhe të Lindjes së Madhe të Italisë. Mbledhja u hap me himnin garibaldin “Kapni armët” dhe vazhdoi me muzikën e Enio Morikones “Na ishte një herë Perëndimi”.Pas fjalës së Mjeshtrit të Madh, kongresin e përshëndeti me një mesazh urimi  ish-Presidenti i Republikës Italiane , Senatori i Përjetshëm Françesko Kosiga, i cilësuar miku i madh i masonerisë italiane, i cili e ka prejardhjen nga një familje masonike. U lexuan përshëndetjet zyrtare të qeverisë italiane të kryesuar nga Prodi ( viti 2007) e përfaqësuar nga një zëvendës ministër. Politikanë të tjerë italiane dërguan mesazhe urimi.Mjeshtri i Madh Gustavo Rafi në fjalimin e tij përmendi faktin se megjithëse G.O.I nuk ka qëllime politike apo partiake, duke respektuar Kushtetutën, përsëri ai , (G.O.I.) ka për qëllim të nxisë shoqërinë civile në debatin e saj. Masoneria e Lindjes së Madhe të Italisë luan një rol historik në veprimin intelektual dhe social-kulturor, jo vetëm në mbrojtje të të drejtave të njeriut , por edhe për përhapjen e të gjithë atyre parimeve etike që përbëjnë Kartën e Drejtave të Njeriut. Për këtë arsye tema e diskutimeve të këtij kongresi do të ishte “Pedagogjia e lirive”.Mjeshtri i Madh në fjalimin e tij shpreh mendimin në lidhje me aspekte të ndryshme të jetës politike, sociale , kulturore e fetare të Italisë. Ai shprehu shqetësimin e tij në lidhje me një humbje graduale të laicitetit të shoqërisë e shtetit Italian, nëpërmjet ndërhyrjes së fshehtë të Kishës katolike.Ai shprehu shqetësimin dhe mendimin e tij në lidhje me fekondimin (mbarsjen) artificial, duke theksuar se Italia ka një nga legjislacionet më të këqija në krahasim me vendet e tjera për sa i përket kërkimeve në fusha të ndryshme të gjenetikës dhe fekondacionit artificial.Mjeshtri i Madh u shpreh dhe për eutanazinë (vdekjen e asistuar). Masonët sipas tij nuk kanë frike të shprehen në lidhje me dhimbjen dhe vdekjen. Në momente të caktuara të ekzistencës së qënies njerëzore  ose të një ekzistence e cila nuk mund të quhet e tillë, shteti duhet të respektojë dinjitetin dhe lirinë e ndërgjegjes së qytetarit, i cili e vuan vetë i pari një ekzistencë të tillë. Shteti laik ka detyrimin që të respektojë dhembjen dhe në raste të caktuara të njohë legjitimitetin e personave të veçantë që të kërkojnë të vdesin për shkak të vuajtjeve të cilat u shkaktohen atyre nga sëmundjet e pashërueshme.Ai në fjalimin e tij u shpreh kundër ndërhyrjes së Kishës Katolike në fusha të ndryshme të jetës së popullit Italian. Shumë masonë italianë personalisht janë kundër eutanazise , por nga ana tjetër ata nuk do ti impononin dikujt tjetër zgjidhjet e tyre personale. Eutanazia është një çështje kaq delikate e private sa që është e vështirë të ndërhysh te personat që kanë marrë një vendim të tillë. Kisha ka të drejtat e saj që besimtarëve të saj t’u ndalojë eutanazinë, por kjo nuk do të thotë që ajo të ketë eskluzivitetin e moralit të vdekjes mbi lirinë e ndërgjegjes së italianëve .Mjeshtri i Madh u shpreh edhe për shkollën publike, duke theksuar rëndësinë e saj e të formimit universitar.Linja e tij e hapjes së pjesshme e progresive të Masonerisë ndaj botës së jashtme ka miratimin  e mjeshtrave të tjerë të G.O.I.Masoneria e G.O.I. ka qenë protagonist e një sërë skandalesh që kur është zgjedhur Mjeshtër i Madh Gustavo Rafi në vitin 1999, pa llogaritur ato të mëparshmet. Kanë dalë të provuara përfshirja e kësaj masonerie në skandalet financiare të Telekom Serbia ( i përfshirë ish-Ministri i Jashtëm Italian Lamberto Dini), çështja e TELEKOM-it Italian, hetimet e prokurorive të Potenzës dhe Romës, super-hetimi i prokurorisë së Katanxaros për masonerinë dhe komitetet e bizneseve. Për shkak të të gjithë këtyre skandaleve , G.O.I. zgjodhi strategjinë e hapjes me botën e jashtme, për të dhënë imazhin e korrektësisë, pastërtisë dhe transparencës.Skandali më i madh i G.O.I-t ka të bëjë me Llozhën Propaganda 2 (P2), e cila ishte një llozhë e mbuluar , me anëtarë që ishin bankierët më të mëdhenj të Italisë, politikanë të të gjithë krahëve, njerëz të shërbimeve sekrete, gjeneralë të ushtrisë, biznesmenë, klerikë të cilët e shfrytëzonin masonerinë për mbajtjen e pushtetit ekonomik, politik , ushtarak me çdo lloj mënyre , korrupsion , vrasje, kërcënime, bashkëpunim të ngushtë me çdo lloj mafie të botës, trafik armësh , drogash, etj.Mbledhja e Llozhës së Madhe në Rimini u krye e hapur për “profanët” duke sjellë përballjen e mendimit masonik të G.O.I-t  me personat që nuk aderojnë në llozha, simpatizantë, kuriozë dhe kritikë.Brenda G.O.I-t ka shumë rite të tjera. Midis të cilave është Riti Antik e Primitiv i Memfisit dhe Misraimit i përfaqësuar nga Mjeshtri i Madh Sovran, Xhankarlo Seri. Ky është një urdhër masonik, që në tre gradët e tij të para i bashkangjitet G.O.I-t. Riti i Memfisit dhe Misraimit praktikon gradët që janë mbi të tretën. Arrihet deri në gradën e 95°, pasi riti ka brenda tij shumë tradita të lashta. Ҫdo gradë sjell rritje që nuk kanë vetem kuptim formal, por janë nivele ndërgjegjeje të cilat janë të bazuara mësimet e tyre sipas traditës kabaliste, hermetike, alkimike dhe të mistershme të Perëndimit.Masoneria , sipas anëtarëve të këtij riti, bazohet në vëllazëri, barazi dhe liri që janë themelet e jetes. Një pjesë e mirë e botës masonike italiane , sipas tyre, përbëhet nga idealizmi, vullneti për të kryer gjëra të mira, në ndërtimin e duhur të vetes si masonë, nga përkujdesja për familjen dhe miqtë.Masonët janë pro gjithshkaje që bashkon, mendimi , inteligjenca.Anetarët e këtij riti, i dedikojnë një ditë pune në javë ,personave që kanë nevojë. Ata që përfitojnë nuk duhet të jenë masonë. Masonët që japin kontributin e tyre janë mjekë, dentistë, kirurgë etj. Kush paraqitet ndihmohet.Masonët e G.O.I-t. në kongresin e tyre shprehën shqetësimin e tyre , në lidhje me zvogëlimin gradual që nga viti 1973 të lirive civile të qytetarëve , si një nevojë që kanë qeveritë për të luftuar terorrizmin. Aktualisht, sipas tyre ka një situatë shume të rrezikshme në lidhje me këtë subjekt të diskutimeve të tyre.Mendimi i një pjese të tyre në lidhje me fenë është që në mënyrë që të shmanget krahasimi dhe thëniet e kritikëve që masoneria është një lloj kishe, duhet që masonët të mos i përkasin asnjë lloj kishe apo besimi, si thoshte poeti i famshëm anglez Xhon Milton.      Një nga masonët më të famshëm aktualisht , pjesë e Llozhës së Madhe të Rregullt të Italisë është Andrea Vitali nga Faenza, shkrimtar , studiues dhe një nga ekspertët më të mirë të botës në simbologji. Njihet edhe për koleksionin e tij më të bukur në bote të letrave Tarot. Ai u ftua në kongresin e G.O.I-t për ekspozitën e letrave Tarot. Hyri në masoneri në vitin 2003 dhe u bë mjeshtër në vitin 2004.  Ai ankohet se gati gjysma e masonëve prezentë nuk njohin dhe nuk kuptojnë lidhjen e letrave Tarot me masonerinë, kur këto të fundit përbëjnë “Biblën” e masonerisë.Si një ekspert i simbologjisë, ai deklaron se nuk ka asnjë sekret rishtar. Historia e famshme që mësohet se masonët janë trashëgimtarë të tempullarëve dhe të traditave te lashta ezoterike është një budallallëk. Mesazhi që lanë tempullarët ishte një mesazh kristian. Masoneria në Itali lindi si nevojë për të çliruar popullin e shtypur. Sekreti më i madh i masonerisë është se njeriu nuk ka nevojë për ndërmjetës midis tij dhe zotit. Duhet të gjejë Zotin brenda vetes, duke e pastruar veten nga egoizmi. Ky është ezoterizmi i kuptuar nga Andrea Vitali. Sipas tij në Llozhën e Madhe të Rregullt të Italisë ka një fiksim në të gjitha nivelet për të ndaluar favoret midis vëllezërve.Një nga aspektet më të bukura të masonerisë sipas tij është solidariteti midis vëllezërve. Ky mason organizoi një ekspozitë në Izrael. Por me shpërthimin e luftës me palestinezët ekspozita u anullua , duke sjellë një dëm prej 20.000 Eurosh. Për të rimarrë koleksionin në Itali, atij i duhet të shiste një pjesë shumë të çmuar të koleksionit, pasi izraelitët nuk lejonin që ky koleksion shumë i çmueshëm të kthehej përsëri në Itali. Kur Andrea Vitali e shtroi problemin në llozhën e tij, menjëherë të gjithë anëtarët e llozhës mblodhën 20.000 Euro për të ndihmuar vëllain e tyre në vështirësi.Sipas Antonio Panaino, mason, profesor dhe President i Fakultetit të Ruajtjes së Vlerave Kulturore të Universitetit të Bolonjës, masoneria e G.O.I-t është e lidhur me traditat e popullit italian dhe dallohet qartë nga rruga anglo-saksone e masonerisë. Brenda Lindjes së Madhe Italiane ka masonë nga të gjithë besimet, si dhe shumë priftërinj të cilët shkëmbejnë ekspriencat e tyre personale. Kështu ata pasurohen brenda vetes nga ana shpirtërore dhe e njohjes.Masonë të tjerë theksojnë se duhet vazhduar dialogu me Kishën katolike , duke marrë si shembull eksperiencën e Amerikës Latine, ku ka një bashkëpunim midis masonerisë dhe Kishës Katolike e cila është shumë e fuqishme atje.Një nga masonët me aktivë në punimet e kongresit ishte Xhuzepe Miralia, 72 vjeç mason nga Skiavonia, lagje e Koriliano Kalabro (Kozenca). Prej 30 vjetësh ështe mjeshtër mason. Një nga personat e paktë si biznesmen që refuzonte të jepte rryshfet autoriteteve për të marrë tenderat. Karakteri i tij rebel , i shkaktoi vuajtje të shumta fizike deri në humbjen e një syri.Ai thotë se lirinë nuk ta dhuron askush. Duhet ta kesh në gen ( trashëgimi) që ta kërkosh. Ai është shume kritik ndaj masonerisë së sotme italiane. Veçanërisht nuk i pëlqeu diskutimi i Mjeshtrit të Madh , Gustavo Rafi, për sa i përket mbështetjes ndaj homoseksualëve, duke ju referuar Biblës, Testamentit të Vjetër, historisë së Sodomës dhe Gomorrës, zvetënimit të tyre moral, Egjiptit të Lashtë që përfundoi si perandori pasi edhe ata u infektuan nga kjo sëmundje ( homoseksualizmi).Masoni kalabrez shprehet për lidhjet  e masonerisë me ndragetën ne Kalabri. Sipas tij faji është i politikanëve, burokratëve e kjo ndodh se nuk ka burra të vërtetë, por gjysëm burra të cilët nuk kanë kurajën të thonë të vërtetën. Për sa i përket emigracionit, mendimi i tij është që të shkohet në Afrike dhe të sterilizohen afrikanet, pasi po lindin si lepuj. Duhet shkuar në Afrike për të investuar atje në mënyrë që afrikanët të mos vijnë më në Evropë.  Miralia është gjithashtu kundër pranimit të grave në masoneri, pasi sa më afër ta kesh gruan në llozhë , aq me keq është.Dita e tretë e punimeve të Kongresit të G.O.I-t u zhvillua në Republikën e San Marinos ,për të ndjekur punimet e Llozhës së Madhe të San Marinos, e cila është themeluar nga G.O.I, Mjeshtri i madh i Llozhës së Madhe të Distriktit Kolumbia në SH.B.A dhe nga ish-Mjeshtri i Madh i Disktriktit të Kolumbias.Llozha e Madhe e San Marinos në vitin 2007 kishte 60 anëtarë të ndarë në 3 llozha, të cilët duhet të jenë banorë të San Marinos. Kjo llozhë është themeluar në vitin 2003  nga iniciativa e G.O.I-t  dhe Llozhës së Madhe të Distriktit të Kolumbias, pasi nevojiten njohja e 2 llozhave të mëdha kombëtare , për tu njohur nga ana e llozhave të tjera të botës. Të gjithë anëtarët që janë nga San Marino, para themelimit të llozhës së tyre , ishin anëtarë të G.O.I-t. Në vitin 2007 kjo llozhë u vu në qendër të një hetimi nga ana e Prokurorise së Katanxaros në Kalabri, pasi rezultoi se një “llozhë e mbyllur “ e San Marinos ishte përfshirë në kryerjen e disa veprave penale të tilla si; korrupsion, mashtrim, financim illegal i partive politike, bashkëpunim kriminal në tendera etj. Llozha e San Marinos, kundërshtoi përfshirjen e saj në skandal, duke pretenduar se ekzistonin llozha të tjera të parregullta në San Marino , të cilat nuk ishin pjesë e saj.Mjeshtri i Madh Gustavo Rafi në përfundim të punimeve të Kongresit të Lindjes së Madhe Italiane (G.O.I) nxorri përfundimet e tij. Masoneria sipas tij duhet të lozë një rol politiko-kultural. Ajo duhet të eci me hapin e kohës. Mjeshtri merr si shembull negative masonerinë amerikane, e cila në të kaluarën ka pasur rreth 8 milionë anëtarë, kurse sot ajo ka  4 milionë. Ky pakësim ka ardhur sipas tij, për arsye të konservatorizimit të saj, refuzimit të ideve të reja.Një nga problemet më  të medha të masonerisë sot, është ai i globalizmit. Ka pasur gjithmonë pika takimi midis kulturave të ndryshme. Por abuzimi me këtë, d.m.th. transferimi i teknologjisë në vende të caktuara për të pasur krahun e punës më të lirë se vendi i origjinës, ka krijuar tensione. Nga kjo rrjedh fakti se ky krah i lirë pune,  mësoi si ti bëjë produktet , hap bizneset e tij dhe të njëjtin mall e nxjerr me çmime shumë të lira, duke konkurruar padrejtësisht. Për të parandaluar këto veprime,  duhen globalizuar edhe të drejtat e njeriut. Por Kombet e Bashkuara nuk kanë të drejta nderhyrje. Eshtë një institucion vetëm i debatit, pavarësisht se është themeluar nga parimet masonike, nuk ka instrumenta ndërhyrje. Dilet me rezoluta të cilat po u aplikuan është mirë, por njësoj është edhe kur nuk zbatohen. Këto parime të të drejtave të njeriut nuk zbatohen njësoj për të gjithë globin. Për shembull në Bosnjë , ku nuk ka naftë, paqja u arrit pas kryerjes së masakrave të pastrimit etnik. Kroatët u bashkuan me kroatët, serbët me serbët e boshnjakët me boshnjakët. Llozha e Madhe e Bosnjes mban bashkë myslymanë, serbë e kroatë. Këta vëllezër gjatë luftës, donin të ishin të bashkuar dhe jo të shkonin në llozha sipas etnive të tyre. Edhe sot ata janë bashkë. Pas Bosnjës shkuam si Lindje e Madhe e Italisë për të themeluar Llozhën e Madhe të Malit të Zi. Ka një rilindje të masonerisë në këto vende. Masoneria që është instaluar është e llojit maxinian dhe sipas mendimeve  të Maxinit, nacionalizmat janë një degjenerim. Kufiri për një mason nuk është një vend ndalimi, por një vend takimi, një urë midis kulturave të ndryshme.Gustavo Rafi është i mendimit se masoneria duhet të jetë e hapur , duke i hequr misterin që e rrethon. Ai është kundër ceremonive shumë teatrale e të ngarkuara brenda llozhës. I pëlqen ta thërresin thjesht Mjeshtër i Madh, pa titujt e tjerë që përmban pozicioni. Kur thërret një person i cili duhet të mbajë një diskutim në llozhë, e thërret me termin “diskutant” dhe jo me termin masonik “ ai që shënon tavolinën e madhe arkitektonike”.Për sa i përket hetimeve të prokurorive të ndryshme , p.sh. asaj te Potenzes, Mjeshtri i Madh deklaron se ka një realitet shumë të ndryshëm e të vështirë në Siçili e Kalabri. Kur merret vesh se një mason i G.O.I-t është i përzierë në shkelje të rënda të ligjit, bashkëpunim me mafian, korrupsion etj, ai menjëherë pezullohet nga llozha përkatëse e Mjeshtri i Madh, deri në përfundim të gjykimit.Nga fashikujt e hetimit të prokurorisë në ngarkim të Senatorit të Forza Italias, On. Marcello Dell Utri’ , dalin në dritë fakte shumë të rënda për bashkëpunimin midis mafias të drejtuesit të Cosa Nostras , Stefano Bontate dhe masonerisë. Ishin krijuar llozha sekrete në të cilat ishin anëtarësuar kryetarët e familjave mafioze siçiljane. Mjeshtri i Madh pretendon se këto llozha nuk i përkasin G.O.I-t, por janë të parregullta. Në një prej këtyre llozhave në vitet ’70-të , del emri i Anxhelo Siino, “ministri i punëve publike” i Cosa Nostra. Pas verifikimit të listave , rezultoi se emri i mësipërm ishte anëtarësuar në një llozhë për një periudhë të shkurtër kohë, as gjashtë muaj. Kërkohet nga llozha përkatëse kopje të dokumentacionit, dërgohet në Llozhën e Madhe vetëm emrat që e kishin rekomanduar, kurse i gjithë dokumentacioni tjetër ishte zhdukur. “Ngushëllimi i vetëm” i Mjeshtrit të Madh të G.O.I-t ishte se gjithë-gjithë, masoneria e bosit të mafias kishte zgjatur vetëm 6 muaj.Nga hetimet e prokurorive të ndryshme del qartë përzierja e masonerisë në çështjen e rrëmbimit të Mulla Abu Omar nga ana e CIA-s, në çështjen e Telekomit ku i akuzuari kryesor Cipriani, mik i Liçio Xhelit ishte mason. Një mënyrë që personazhe të rrezikshëm të shmangen nga hyrja në masoneri apo të ikin nga ajo, është bërja e takimeve masonike publike me praninë e gazetarëve, pasi ku ka dritë , ku ka transparencë , ata largohen.Në lidhje me ndryshimet midis G.O.I-t dhe masonerisë anglo-amerikane, sipas Mjeshtrit të Madh, mosnjohja nga ana e këtyre masonerive e Lindjes së Madhe Italiane , vjen si rezultat i deshirës për hegjemoni të anglezëve, të cilët duan të eksportojnë modelin e tyre të mendimit. Kjo nuk mund të zbatohet në Itali, pasi kemi të bëjmë me një kulturë tjetër, me një mënyrë të menduari tjetër. Në Itali është e pamendueshme që të ekzistojë një përzierje pushtetesh si në Britaninë e Madhe. Në Angli , mbreti është udhëheqësi i shtetit, udhëheqës i Kishës Anglikane dhe udhëheqës i masonerisë. Aktualisht Mjeshtri i Madh është Duka i Kentit, sepse Anglia ka mbretëreshë e gratë nuk pranohen në masoneri. Megjithatë Mbretëresha Elisabeta e Dytë është mbrojtësja e madhe e Llozhës së Madhe të Bashkuar të Anglisë. E gjithë kjo situatë është shumë e ndryshme nga ajo që është në Itali. Historia e Italisë ngjan më shumë me atë të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Kushtetueshmëria ka lindur atje. Iluminizmi amerikan është më i ngjashëm me iluminizmin e kontinentit evropian, kurse Anglia ka një histori krejt të ndryshme nga Amerika e Italia. Ka ndryshime tepër të medha midis masonerive, Megjithatë pozicioni i Kishës katolike është i njëjtë për të gjithë urdhrat masonike. Ratcingeri në vitin 1983 , kreu ndryshime në Kodin e së Drejtës Kanonike, duke shtuar ç’kishërimin ndaj masonëve, që ishte hequr disa vite para. Ai i sheh masonët si persona që komplotojnë kundër pushteteve, e kjo është një trillim i vërtetë.Masoneria sipas Gustavo Rafit duhet të edukojë për të mos u ndaluar vetëm te ana e jashtme e gjërave, por të shkosh me tutje. Nuk ka vetëm një element ezoterik ose eksoterik. Duhet të jenë të dy elementet që të ekuilibrojnë njëri-tjetrin. Për masonin , njeriu simbolizohet si një gur i palatuar. Përmes punës në llozhë, rrugës masonike, njeriu duhet ta lëmojë gurin derisa ai të bëhet në formë katrori. Në çastin që ai e ka përfunduar këtë detyrë, lind pyetja se çfarë do të ndodhe me produktin e punës së tij, me masonin? T’ja tregojë të gjithëve, e ruan ne depon e ndërgjegjes, e lidh në qafë dhe mbytet në lumë apo e lidh me gurët e tjerë katrorë për të ndërtuar tempullin e njerëzimit, një shoqëri më të mirë me njeriun në qendër të tij? Me këto koncepte duhet të tregohet që masoneria që është tepër e sofistikuar , që nxit egoizmin , nuk të çon asgjëkund.
2.b. Llozha e dytë me e madhe në Itali është Llozha e Madhe Kombëtare e Italisë me seli në Sheshin e Jezusit (Piazza Gesu), Pallati Viteleski, e cila ka dalë nga Lindja e Madhe e Italisë , duke u themeluar në vitin 1908 prej priftit protestant Saverio Fera me origjinë nga Kalabria. Karakteristikë e kësaj llozhe është se aty pranohen gra që përbëjnë rreth 1/3 e anëtarësisë prej 8.800 anëtarësh. Kjo llozhë ka llozha të përziera me gra dhe llozha të përbëra tërësisht prej grash. Deri në vitin 2007 , kjo llozhë ka pasur si Mjeshtër të Madh , Luixhi Danesin , ka 400 llozha dhe ka formuar edhe 8 llozha të tjera jashtë kufijve të Italisë, ku si më e suksesshmja mund të përmendet Llozha e Libanit themeluar në 2006. Me të famshmit masonë të këtij organizimi , kanë qenë aktori komik Toto, Gino Cervi dhe Hugo Pratt.Organizimi është i tillë që , pas marrjes së gradës së mjeshtrit , u jepet mundësia vëllezërve të vazhdojnë studimin dhe punën duke vazhduar sipas gradeve të Ritit Skocez të Lashtë e të Pranuar. Këto gradë përfshijnë ato kapitullare ( spekulative) nga grada e 4 deri në të 18 ( Masoneria e Kuqe) , qëllimii të cilave është perfeksionimi i njeriut, vazhdohet me gradët filozofike ( grada 19 - 30), Masoneria e Zezë  që simbolizon zhvillimin e studimit drejt njohjes absolute ose gnosis dhe në fund gradët e Masonerisë së Bardhë nga 31 deri 33, në të cilat mund të aplikohen njohuritë e marra në gradet e mëparshme nëpërmjet administrimit të Vëllazërisë ashtu edhe përhapjen e tyre në shoqëri. Në gradët e Ritit Skocez ka influenza filozofike, gnostike, mistike, metafizike, rozikruciane,  tradita biblike, kryqtare, iluministe e templareNë këtë llozhë , kritikohet dogmatizmi dhe konservatorizmi i masonerisë anglo-saksone, pranohen ateistet, gratë si dhe duke u angazhuar aktivisht në veprimtari politike. Shkaku i shkëputjes nga Lindja e Madhe e Italisë  në vitin 1908 , kishte të bënte me karakterin laik të shkollës fillore , si një nga reformat themelore të asaj kohe. Duke qenë se Mjeshtri i Madh ishte në favor të kësaj reforme, e njëkohësisht deputet në parlament, ai paraqiti projekt-ligjin përkatës. Pas votimit ky ligj nuk u miratua nga shumica e parlamentit Italian, në të cilin bënin pjesë shume masonë. Ky shërbeu si shkak për shkëputjen e një pjese të masonëve me në krye Mjeshtrin e Madh , gjë që çoi në formimin e kësaj llozhe.Procedura e pranimit në llozhë përcakton se një kandidat duhet të rekomandohet nga 2 vëllezër që kanë një periudhe të gjatë që janë anëtarë të llozhës. Mjeshtri i nderuar  i llozhës cakton vëllezër të tjerë , ku nuk përfshihen ata që kanë rekomanduar , që të hetojnë e pyesin kandidatin, nëpërmjet bisedimeve për të vlerësuar qëllimet e tij. Pas gjithë kësaj procedure, kryhen 3 votime rradhazi me anë të goglave. Në rast se në të tre votimet del qoftë edhe një gogël e zezë , që nënkupton se një nga votuesit nuk ka qenë dakort, kandidati nuk pranohet. Rezultatet e votimit i kalojnë inspektorit rajonal, i cili duhet të japë një vendim, delegatit të rajonit (masonik) që kordinon provincat e ndryshme, i cili duhet të shprehet në lidhje me votimin. Në fund e gjithë praktika vjen te Mjeshtri i Madh, i cili merr një vendim përfundimtar. Kandidati gjithashtu duhet të paraqesë dëshmi penaliteti që nuk ka qenë i dënuar dhe se nuk ka asnjë procedim penal në ngarkim të tij.Mjeshtri i Madh mund të zgjidhet vetëm për 2 mandate rrjesht nga 3 vjet secili, por ai mund të kërkojë të rizgjidhet përsëri , por me kusht që të kenë kaluar 6 vjet nga përfundimi i mandatit të tij të mëparshëm. Për të arritur në gradat me të larta në këtë llozhë ( grada 32 dhe 33) duhen të paktën 20 vjet.Në  llozhë ndalohet rreptësisht diskutimi për politikë që përbën shkak për përjashtim nga llozha. Aty mund të pranohen prifterinj katolikë, besimtarë myslimane, hebrenj dhe të besimeve të tjera.Llozha e Madhe Kombëtare e Italisë pretendon se i përket masonerisë “liberale” dhe jo asaj “dogmatike” të përfaqësuar nga Llozha e Madhe Mëmë e Bashkuar e Anglisë, e cila nuk e njeh këtë lloj organizimi masonik, duke e quajtur atë të parregullt. Llozha e Madhe Kombëtare e Italisë pretendon se njohja llozhave sipas modelit anglo-sakson është një mënyrë për të futur hundët në punët e brendshme të shteteve të ndryshme. Nga ana e Mjeshtrit të Madh të Llozhës së Madhe Kombëtare të Italisë merret si shembull rasti i disa llozhave në Argjentinë të cilat vareshin nga Llozha e Madhe e Anglisë dhe ishin aktivë gjatë luftës së Malvineve midis Anglisë dhe Argjentinës. Pretendohet se këto llozha jepnin informacion në favor të Anglisë.Karakteristikë kryesore që përbën edhe shkakun e përcaktimit si llozhë e parregullt, është pranimi në këtë lloj masonerie i grave. Masoneria anglo-saksone i përmbahet rreptësisht Kushtetutës së Andersonit që përcakton përjashtimin e grave nga përkatësia në masoneri, pasi mendohet se burri është “diellor”, kurse gruaja është “hënore”. Ideatorët e futjes së grave në masoneri, nisen nga fakti se në natyrë ekzistojnë të kundërtat që e mbajnë botën në ekuilibër. Qënia njerëzore sipas tyre ka brenda vetes karakteristika psiqike  diellore (mashkullore) dhe hënore ( femërore), pra kemi të bëjmë me një androgjin. Për këtë arsye nisi pranimi i grave në masoneri në Itali nga viti 1956, nisur nga shembulli francez i vitit 1893 , vit në të cilin u themelua Urdhri i të Drejtave të Njeriut nga aktivistja për të drejtat e femrave Marta Deraismes dhe senatori Xhorxh Martin.Por pavarësisht se si përshkruhet gjendja e Llozhës së Madhe Kombëtare të Italisë  nga ana e Mjeshtrit të Madh , Luigji Danesin në vitin 2007, ka shumë zëra kritike të cilët kane qenë pjestarë të kësaj masonerie. Një shembull i tillë është i një gruaje e cila ka qenë e pranuar në Shkallën e Pare të Cirakut brenda kësaj llozhe në qytetin e saj. Ajo pohon se shtytjen për tu bërë pjesë e masonerisë e ka dhënë romani i Paulo Koelho “Alkimisti” si dhe një shoku i saj që ishte mason, i cili dha rekomandimin.Pas hyrjes në masoneri , grada e parë në Llozhën e Madhe Kombëtare të Italise, u zbulua nga ana e kësaj gruaje një rivalitet i egër midis llozhave të ndryshme, një luftë e vërtetë. Mikrobota e llozhës pasqyron në gjithshka dhe për gjithshka mekanizmat të cilat rregullojnë pushtetin.  Kjo llozhë në të cilën ajo u bë pjesë , ishte e ndarë ne 2 grupime, një grup që mbështeste mjeshtrin e nderuar dhe tjetri që e kundërshtonte zgjedhjen e tij, pasi sipas tyre ai nuk plotësonte kushtet për të qenë mjeshtër i fronit. Kishte një luftë në kuptimin e vertete të fjalës midis Mjeshtrit të Fronit  dhe Inspektorit të krahinës masonike dhe anëtarët e llozhes ndodheshin midis dy zjarreve. Nuk u lejohej të qëndronin neutral, por duhet të pozicionoheshin. Sipas saj gradet nuk merreshin sipas zotësisë dhe studimit të 7 arteve të lira, por sipas klaneve që ndodheshin në llozhë. Kishte grada të larta, nga e 4 e tutje të cilat nuk dinin pothuajse asgjë për rrugën që duhet të ndjekë një mason për përsosjen e vetvetes. Diskutimet që bëheshin kopjoheshin nga “tabela” e mjeshtrit apo internet. Në përfundim llozha u nda dhe u krijuan 2 llozha të reja. Me shpresën për tu rritur në rrugëtimin e saj brenda masonerisë, kjo grua u transferua te një llozhë e një qyteti tjetër ,që kishte si mjeshtre të nderuar një grua e kishte pjesmarrje të konsiderueshme grash.Në  llozhën e re fillimisht gjërat shkuan më mirë, kryheshin vizita ne llozha të tjera anembanë Italisë, merrej pjesë në ritual, darka masonike, festa në vilat luksoze të masonëve të cilët nga ana ekonomike ishin shumë mirë. Por gjërat sipas saj u vështirësuan, kur ajo në bazë të rregullores kërkoi të njihej me pasqyrat financiare të llozhës, pasi përveç pagesës së anëtarësisë, secilit prej anëtarëve të llozhes ju kërkua pagesa prej 1.000 Euro për ndërtimin e një tempulli të ri masonik. U kërkua nga ana e saj preventivi i ndërtimit të këtij tempulli, por kjo gje ju refuzua në mënyrë të prerë, me arsyetimin se ishte vetëm në gradën e Cirakut, e si e tillë nuk kishte asnjë të drejtë të njihej me bilancin e llozhës. Sipas saj , për çdo ngritje në gradë paguhet 500 Euro. Të gjithë kishin interes të merrnin gradat me të larta, pasi kush ishte nga grada e 30 e tutje , kishte të drejtë të administronte pasuritë shumë të konsiderueshme të Llozhës së Madhe Kombëtare të Italisë. Për më tepër për të avancuar në gradë , sipas saj, duhet “ti pëlqeje” Mjeshtrit të Nderuar dhe gjithë vëllezërve. Për tu pëlqyer duhet vetëm të bëje çfarë të urdhërohej dhe të jepje “favore”. Në llozhën e saj Mjeshtri i Nderuar kishte anëtaresuar një djalë 23 vjeç , i cili kishte marrë rrugë të keqe. Në këtë llozhe , masoneria shërbente si një klub eskluziv që funksionon sipas interesave personale ekonomike e politike. Masonët me të pasur shtronin dreka e darka vëllezërve të tjerë me motivin e vetëm të mburrjes me pasurinë personale e për krijimin e lidhjeve për biznes.Për sa i përket marrdhënieve personale burre-grua brenda llozhës , kjo grua përmend faktin se llozha në fund shndrrohej në një bordello dhe nuk kishte asnjë të përbashkët me një nga qëllimet e saj , ngritjen dhe përsosjen shpirtërore.

2.c.Llozha e tretë e më e vogla është Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë , e cila ka lindur si pasojë e shkëputjes prej Lindjes së Madhe të Italisë me rreth 3.300 anëtarë e themeluar në vitin 1993 me Mjeshtër të Madh Fabio Venzi, e cila është e vetmja që njihet nga Llozha e Madhe Mëmë e Anglisë e kryesuar nga Mjeshtri i Madh, Duka i Kentit, anëtar i familjes mbretërore angleze.Kjo llozhë është themeluar nga Xhuliano di Bernardo , i cili ka qenë Mjeshtër i Madh i Lindjes së Madhe të Italisë nga viti 1990 – 1993. Për shkak të mosmarrveshjeve të thella, ai së bashku me shumë masonë të tjerë u shkëputën nga Lindja e Madhe e Italisë dhe themeluan llozhën e mësipërme.Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë u themelua në një periudhe historike, ku klasa politike italiane që kishte qeverisur deri atëherë Italinë për gati 50 vjet, e përfaqësuar nga partitë kryesore italiane Partia Demokristiane dhe Partia Socialiste, pësoi nje tronditje të madhe për shkak të përfshirjes së saj totale në korrupsion , vrasje politike, lidhje me mafian e Vatikanin, shthurrjes morale. Si rezultat i hetimeve të prokurorisë italiane e vendimeve të gjykatave , presionit të shtypit , këto parti u shkrinë dhe udhëheqësit e tyre Xhulio Andreoti e Betino Kraksi u larguan nga politika italiane. Hetimi i Prokurorisë së Palmit në Kalabri me magjistrat Agustino Kordova , sqaroi lidhjet e ngushta midis krimit të organizuar dhe masonerisë së devijuar brenda 2 organizimeve masonike të asaj periudhe , 1992-1993.Mjeshtri i Madh i Lindjes së Madhe i asaj kohe, z.Xhuliano Di Bernardo, kishte pranuar për të bashkëpunuar me drejtësinë me qëllim kryerjen e transparencës së plotë të G.O.I. Ky vendim i tij shkaktoi rrëmujë, polemika deri edhe në kërcënime me jetën e tij e të familjes së tij.Në këto kushte ai së bashku me vëllezër të tjerë krijoi Llozhën e Madhe e të Rregullt të Italisë, me themelimin e së cilës për herë të parë në historinë e masonerisë italiane, u vendos kthimi në origjinën e masonerisë tradicionaliste anglo-saksone, si rrjedhim i degjenerimit të parimeve themelore, Kushtetutës së Andersonit, me të cilën ( degjenerimin) një masoneri e rregullt nuk ka asgjë të përbashkët.Në masonerinë tradicionale e të rregullt gjithshka ka mbaruar së shkruari e vendosuri dhe nuk ka mbetur asgjë për tu shpikur e rregulluar si pretendojnë organizimet e tjera masonike në Itali. Në 8 Dhjetor 1993 , Llozha e Madhe e Bashkuar e Anglisë njohu Llozhën e Madhe të Rregullt të Italisë, duke i hequr njohjen njëkohësisht Lindjes së Madhe Italiane (G.O.I.). Ky vendim u ndoq nga Llozha e Madhe Kombëtare Franceze, Llozha e Madhe e Irlandës dhe Llozha e Madhe e Skocisë si dhe nga shumë llozha të tjera në të pesë kontinentet.Karakteristikë dalluese e kësaj llozhe është që ajo ka vetëm 3 gradë: Ҫiraku, Shoku dhe Mjeshtri. Nuk ka rite brenda saj që të çojnë deri në gradën e 33° , që karakterizojnë masoneritë e tjera në Itali. Ky organizim shmang krijimin e pushtetit paralel brenda llozhës, që shpesh mbivendoset e krijon probleme klanesh, e si rrjedhim ka epërsi për shkak të transparencës e thjeshtësisë brenda llozhës.            Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë punon sipas “Ritualit Emulation” që e merr emrin nga Llozha Emulation e Përmirësimit të Londrës e cila është mbledhur për herë të parë në 2.10.1823. Kjo llozhë u krijua posaçërisht për mjeshtrit masonë, të cilët përgatiteshin për krijimin e llozhave të tyre e për zëvendësat që do të zinin vendin e  mjeshtrit të nderuar. Kjo llozhe që nga data e krijimit është mbledhur pa asnjë ndërprerje, pavarësisht rrethanave historike e ka famën e të rezistuarit ndaj çdo tentative të ndryshimit të ritualit të ceremonisë masonike.Llozhën e Madhe të Rregullt të Italisë dhe Mjeshtrin e Madh Fabio Venzi e dallon nga organizimet e tjera masonike , fakti që ata nuk kryejne reklamë, nuk komunikojnë me shtypin , e jane të mbyllur. Intervista e vetme që ky Mjeshtër i Madh i ka dhënë shtypit ka qenë në 01.12.2003 e në të afirmohet se masoneria është një e vetme, ajo me origjinë angleze e cila nuk ka asgjë të përbashkët me imazhin që ka krijuar Masoneria në Itali; njerëz që në sajë të përkatësisë në këto shoqëri sekrete , lozin lojrat e pushtetit politik dhe merren me interesat e tyre financiare.Më tej Mjeshtri i Madh sqaron se llozha që ai kryeson nuk premton vende pune, ngritje në karriere apo favore të tjera personale. Kush kyn në këtë organizim masonik është në majë dhe nuk ka nevojë për masonerinë që të përfitojë favore. Masoneria italiane para krijimit të kësaj llozhe ka pasur të njëjtat karakteristika të masonerive franceze e braziliane; shumë e politizuar dhe antikishtare. Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë beson në Arkitektin e Madh të Universit , nuk bën politike e debate fetare brenda llozhës.Mjeshtri i Madh pranon se ka një bashkëpunim me Opus Dei, pasi disa masonë janë pjesë e Opus Dei dhe disa anëtarë të Opus Dei janë masonë në llozhat që ai ka në juridiksion.Dallimet midis Llozhës së Madhe të Rregullt të Italisë me llozhat e tjera jane të thella dhe nuk mund të riparohen. Me Llozhën e Madhe Kombëtare të Italisë me seli në Pallatin Viteleski e ndan fakti që kjo e fundit pranon gra. Kjo është një parregullsi e rëndë dhe e patolerueshme. Për sa i përket dallimit me G.O.I , ky konsiston në atë se ky i fundit karakterizohet nga ndërhyrja e vazhdueshme në jetën politike dhe ekonomike italiane. Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë karakterizohet nga modeli i masonerisë anglo-saksone. G.O.I ka dhënë mendime publike në shtyp përmes deklaratave të Mjeshtrit të Madh Av.Gustavo Rafi për sa i përket të drejtave të homoseksualëve , duke e lënë të hapur mundësinë e pranimit të tyre në masoneri. Për më tepër G.O.I ka qenë prezent edhe në Paradën e Homoseksualëve. Ky i fundit ka organizuar ceremoni publike në Pallatin e Kongreseve në Rimini, seminare të hapura me objekt të drejtat e njeriut, hyn në polemika me Vatikanin për çdo çështje. Sjelljet e mësipërme nga ana e G.O.I. janë ekzaktësisht ato sjellje që nuk tolerohen e konsiderohen të parregullta nga ana e masonerisë anglo-saksone dhe Llozhës së Madhe të Rregullt të Italisë.Një dallim tjetër midis kësaj llozhe dhe G.O.I është se aty nuk ka rite , por vetëm tre grade. Ritet janë pushtet mbi pushtet, janë komplet të pavarura nga Urdhri , por njëkohësisht janë brenda Urdhrit. Në Llozhën e Madhe të Rregullt të Italisë janë vetëm 3 gradë , dhe përtej gradës më të lartë të Mjeshtrit ka vetëm një ritual që është ai i Harkut Mbretëror, që është një plotësim i gradës së Mjeshtrit dhe jo gradë më vete. Struktura e Llozhës së Madhe të Rregullt të Italisë është absolutisht vertikale.Te G.O.I. ka shume rite me shefat e pushtetin e tyre. Shefi i Ritit të Memfisit dhe Misraimit quhet Jerofanti i Madh. Shefi i Ritit Skocez të Lashtë e të Pranuar quhet Komandanti i Madh Sovran. Eshtë shefi i Ritit të Jorkut, Shefi i Ritit Simbolik etj. Mjeshtri i Madh i G.O.I nuk ka asnjë mundësi të zgjedhë një Rit. Tek Ll.M.R.I , Mjeshtri i Madh bashkë me këshillin zgjedh vetëm një Rit. Mjeshtri i Madh Rafi nuk komandon realisht G.O.I-n . Ai poshtë vetes ka disa minipushtete , të cilave ai duhet tu japë llogari, si përshembull, Riti Skocez, i cili ka mijëra anëtarë, gati gjysma e masonëve të G.O.I-t. Shefi i Ritit Skocez i thotë Mjeshtrit të Madh që “ dua që për një çështje të caktuar të mbash këtë ose atë qëndrim”. Pra Avokat Gustavo Rafi është thjesht një autoparlant që jep mendimet e të tjerëve e jo ato të tijat.  G.O.I funksionon si një parti politike.  Mjeshtrat e një rajoni zgjedhin me votim një president rajonal , duke krijuar aleanca dhe grupime të cilat janë rreptesisht të ndaluara. Tavolinat e rrumbullakta apo kongreset massive në Rimini jane praktika të cilat nuk kanë asgjë të përbashkët me masonerinë tradicionale. Një mason suedez apo skocez i pranishëm , nuk do tu besonte syve nga ajo që do të shikonte.Te Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë (Ll.M.R.I) ka organizim vertikal dhe pushtetin real e ka në dorë vetëm Mjeshtri i Madh i cili nuk e ndan atë me asnjë mjeshtër tjeter. Askush nuk mund të japë intervista me shtypin me kokën e tij , me përjashtim të Mjeshtrit të Madh ose me autorizimin e tij. Në rast se ndodh e kundërta, vëllai që ka shkelur rregulloren përjashtohet. I kushtohet rëndësi të veçantë pranimit të kandidatëve të cilët kanë një nivel kulturor e intelektual të lartë dhe pas pranimit të tyre vazhdohet me ngritjen e tyre shpirtërore e intelektuale. Përndryshe çfarë masonerie mund të ngrihet kur pjesa dërrmuese janë injorantë , si ndodh te G.O.I.Në botën anglo-saksone të masonerisë, organizimet masonike italiane me përjashtim të asaj të Ll.M.R.I , shikohen me dyshim e skepticizëm. Kjo për shkak të lidhjeve të vjetra të masonerisë me politikën e mafian. Llozha e Madhe e Norvegjisë pas shumë luhatjesh dhe dyshimesh disa vjeçare, më në fund njohu Llozhën e Madhe të Rregullt të Italisë. Atje të jesh Mjeshtër i Madh do të thote të jesh një nga personat më të rëndësishëm në vend. Jo më kot Tempulli Masonik në Norvegji ndodhet përballë Parlamentit Norvegjez.Ll.M.R.I ka marrëdhënie korrekte me Kishën Katolike dhe me besimet e tjera të krishtera, islamin, hebraizmin apo induzimin. Në vitin 2007 Mjeshtri i Madh u ftua të mbajë një referat në një konferencë të organizuar nga një shoqate katolike me pjesmarrjen e disa prej kardinalëve të Kishes Katolike. Eshtë rasti i vetëm në mijra vjet histori të Kishës Katolike, që ftohet në një konferencë publike një Mjeshtër i Madh mason. Kjo ftesë merr më shumë rëndësi edhe nga fakti që në  28.04.1738 Papa Klementi XII nxorri enciklikën papale In eminenti apostulato specula me të cilën mallkoheshin të gjithë ata katolikë që bëheshin pjesë e masonerisë, duke e akuzuar këtë të fundit për herezi. Kjo “luftë e ftohtë” ka vazhduar me dokumentin e vitit 1985 të lëshuar nga Kardinali Ratcinger, i cili e akuzoi masonerinë për “relativizëm”. Në atë periudhë ai ishte kreu i Kongregacionit për Doktrinën e Besimit.Ll.M.R.I nuk dorëzon në polici apo organe të tjera listën e anëtarëve të saj. Vetëm në raste të hetimeve të prokurorisë, pas kërkesës së arsyetuar, Mjeshtri i Madh kthen përgjigje me shkrim që listën në fjalë nuk mund ta japë. Gjithashtu emrat mund të jepen vetëm me leje të anëtarësisë. Pavarësisht  sa më lart , në Itali, emrat e llozhave dhe vendet e tyre të mbledhjes janë publike, Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë,  ka një seli zyrtare në Romë dhe mund të vizitohet nga kushdo gjatë ditës.Në masonerinë e Llozhës së Madhe të Rregullt  të Italisë është e ndaluar rreptësisht kryerja e biznesit. Bëhet e mundur që çdo llozhë të ketë një dokumentacion për çdo mbledhje apo aktivitet që kryen, që do të thotë se secila llozhë duhet të nxjerrë dokumentacion e studime të natyrës historike e filozofike në lidhje me masonerinë. Kur llozha nuk vepron në mënyrë të tillë, menjëherë shkohet në vend dhe verifikohet se për çfarë arsye ndodh një gjë e tillë. Në masoneri punohet me projekte edukative për rritjen e nivelit të anëtarëve të saj duke krijuar një homogjenitet kulturor brenda llozhës.Masoneria nuk është një shoqëri sekrete, por mbledhjet e llozhës si për shoqata të ndryshme janë të hapura vetëm për anëtarët e tyre. Masonët inkurajohen të flasin hapur për pjesmarrjen e tyre në Urdhër, por pa përdorur anëtarësinë e tyre si mjet për përfitime personale. Të qënit mason , shpesherë sjell diskriminim në punë, ambiente sociale.Favoritizmi i një vëllai nga ana ekonomike kur ai konkurron me një profan me kushte të njëjta është rreptësisht i ndaluar. Me hyrjen në masoneri, kandidatëve u mësohet se nga hyrja në urdhër nuk duhet të presin asnjë përfitim material dhe tentativa për të krijuar lehtësi për veten apo për të tjerët në mënyrë të pamerituar , ndëshkohet me përjashtim.Ҫdo vit masoneria ndihmon personat në nevojë apo institucionet e shoqërisë civile. Ajo ndihmon të vejat e jetimët e masonëve me ndihma ekonomike. Parimi kryesor nuk është ndihma falas, por solidariteti.Kush hyn në masoneri e ka rreptësisht të ndaluar të kryeje veprime të tilla të cilat të vënë në rrezik paqen dhe rregullin në llozhë e jashtë saj; duhet të respektohen rregullat e shtetit në të cilin jeton e duhen ndihmuar autoritetet përkatëse. Secili mason ka të drejtë të ketë opinionet e tij për çështje të ndryshme të politikës, ekonomisë apo fesë, por atij i ndalohet rreptësisht diskutimet e natyrës politike apo teologjike në llozhë. Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë gjithmonë ka refuzuar të japë mendimet e saj në lidhje me situatën politike  të brendshme apo të jashtme e nuk lejon që emri i saj të bashkangjitet me çfarëdo veprimi qoftë edhe humanitar, pasi kjo do të shkaktonte prishjen e asnjanësisë së saj në marrëdhëniet midis shteteve, apo midis partive politike.Në rast se masoneria qoftë edhe një herë të vetme do të devijonte nga parimet e mësipërme , do të mbillte farën e përçarjes midis anëtarëve te saj , duke humbur përfundimisht atë largësi ndaj ngjarjeve që ndodhin në shoqëri e që e ka lejuar të jetojë në harmoni. masoneria nuk mund e nuk duhet të jetë një grup presioni politik. Secili mason ka bindjet e veta politike, por masoneria e rregullt si Urdhër, kurrë nuk duhet të shprehë ndonje mendim apo vizion politik, duke mospraktikuar formën e lobimit.Në organizimet e tjera në Itali apo jashtë saj, që vetëquhen masone, ka përfshirje të tyre në politikë e si të tillë ata nuk njihen nga Llozha e Madhe e Rregullt e Italisë, pasi kjo llozhë zbaton me përpikmëri parimet themelore të vendosura nga Llozha e Madhe e Bashkuar e Anglisë prej së cilës rrjedhin e njihen , të gjtha masoneritë e rregullta të botës.Për sa i përket hetimeve të prokurorisë italiane në vitin 2007 për lidhjet midis mafias dhe masonerisë, Mjeshtri i Madh Venzi , shpjegon se në Itali ka rreth 200 grupe të masonerisë së parregullt e ti kategorizosh persona të tillë si masonë, do të thotë të mos dish asgjë rreth masonerisë. Në Itali problemi më i madh i masonerisë në ditët e sotme, është se kushdo që i mbushet mendja të bëhet mason nga hiçi, mbledh disa persona që nuk e kanë idenë, i japin vetes grada, veshin përparëset masonike , mblidhen në bodrume dhe e deklarojnë veten masonë , pa u njohur nga askush. Nuk mund të hetohet masoneria e rregullt nga ana e prokurorisë, kur disa persona të vetëquajtuar masonë e që nuk i njeh njeri, flasin në telefon, kryejnë vepra penale e pretendojnë mbrojtje. Eshtë njësoj sikur të kapet një prift në një qytet të Italisë i cili ka kryer vepër penale e njëkohësisht të hetosh Papën Benedikti XVI.
2.d.Ekziston edhe një llozhë tërësisht femërore, Llozha e Madhe Femërore e Italisë e themeluar në vitin 1990 , trashëgimtare e Llozhës së Madhe Tradicionale Femërore të Italisë e themeluar në vitin 1980. Kjo llozhë është njohur nga Llozha e Madhe Femërore e Francës, duke e lejuar të punojë sipas 3 gradëve të Ritit Skocez të Lashtë dhe të Pranuar. Kjo llozhë ka marrdhënie miqësore me Llozhën e Madhe Kombëtare të Italisë, ka 160 anëtarë dhe 15 llozha.2.e. Llozhat ushtarake amerikane ne Itali perfaqesohen nga ato llozha qe ndodhen ne bazat ushtarake amerikane, te cilat jane Llozha Koloseumi qe vepronte brenda Ambasades Amerikane ne Rome, Llozha amerikane Verona qe vepronte brenda Komandes se NATO-s ne Verona, Llozha Xhorxh Uashington ne Vicensa prane Bazes Ushtarake amerikane, Llozha Aviano ne baze amerikane ne Aviano (Friuli), Llozha Benxhamin Franklin ne Livorno, Llozha Truman ne komaden amerikane ne Napoli dhe Llozha MekLelan ne bazen ushtarake amerikane ne Shen Viton e Normaneve ne Brindizi.3. Emri i Liçio Xhelit, mjeshtri mason i llozhës P2 lidhet me shumë ngjarje të errëta të historisë italiane, që nga masakra e Bolonjës, vdekja e Roberto Kalvit, rrjeti STAY BEHIND e përfundon me ngjarjen e Ustikës.             Në 11.02.2006 ai i dhuroi Arkivit të Shtetit në Pistoja , arkivën e tij personale, duke lënë të kuptojë se nuk e tremb gjykimi i historianëve që do të studiojnë në vitet e mëvonshme arkivat e tij. Aty ka mijëra dokumente e fotografi që mbulojnë një hark kohor që nga vitet e fashizmit, Luftes Civile të Spanjes në të cilën Xheli mori pjesë si legjionar, deri në vitet dymijë , duke përfshirë edhe korrespondencën private që Mjeshtri ka pasur gjatë gjithë viteve me shumë njerëz të pushtetshëm.            Arkivat nuk janë të lehtë për tu konsultuar , një pjesë është e sekretuar për 40 vjet  ( 2046). Përveç kësaj duhet të bësh një kërkesë në Prefekturë, e cila ja kalon Ministrisë së Brendshme, ku ndodhet një komision i posaçëm i cili çmon nëse kërkesa për tu konsultuar me dokumente të arkivit duhet pranuar ose jo. Lejohet vetëm të shikosh dhomën e blinduar ku ndodhen dosjet e të njihesh vetëm me ndonjë dokument të dorës së dytë si dhe pjesë të veshjes së Xhelit si Mjeshtër mason. Me të gjithë praktikat e pranimit dhe administrimit të arkivit është marrë Linda Xhuva , eksperte e arkivave e njëkohësisht gruaja e Masimo D’Alemës.            Liçio Xheli banon në Vilën Vanda, në Areco. Atje ai shijon lirinë e plotë, duke mos qenë në arrest shtëpiak , si besohej në opinionin publik italian. Aventura e Liçio Xhelit e treguar nga ai vetë, filloi në vitin 1936, në moshën 16 vjeç, me pjesmarrjen e tij në Luftën Civile Spanjolle në krahun e Gjeneralit Franko, vullnetar i trupave legjionare italiane të dërguara nga Duçja në ndihmë të fashistëve spanjollë. Xheli është legjionari më i ri i kontigjentit të trupave italiane e dallohet në shumë beteja. Ai u dekorua me medalje nga vetë Franko për trimërinë e tij në luftime. Gjatë luftës në betejën e Malagës të vitit 1938 vritet vëllai i tij më i madh Rafaelo nga komunistët, lufta ndaj të cilëve do të shndrrohej në motivin e jetës së tij të mëvonshme.            Pas vdekjes së vëllait Rafaelo, Xheli kthehet në Itali ku pritet nga Duçja në Pallatin e Venecias e dekorohet nga ai vetë. Pas kthimit nga Spanja , punoi e pati kontakte me shumë personazhe , të cilat do ti hynin shumë në punë në vitet e mëvonshme.Në shkurt të vitit 1939 , kthehet në qytetin e lindjes , Pistoja , me dekoratat e varur në gjoks, duke u shndrruar në një hero të qytetit.  Në Korrik 1940 i caktohet detyra e re, Inspektor për Organizmimin e Njësive të Luftimit të Partisë Fashiste, në qytetin e Kotorrit në Malin e Zi. Nga ky qytet lind një nga legjendat që rrethojnë jetën e tij, sipas të cilës në vitin 1942 , ai mori thesarin e Bankës Kombëtare të Serbisë. Xhelit ju dha detyra që të merrte  e të transportonte në Itali thesarin e Mbretit Pjetër të Serbisë, 60 ton shufra floriri, 2000 kg monedha antike, 6 milion dollarë dhe 2 milion sterlina të cilat njerëzit e SIM-it ( Shërbimi sekret fashist) , i kishin rrëmbyer nga kasaforta e Bankës Kombëtare Serbe , e fshehur në një shpellë. Dihet me siguri që ari mbërriti në Itali e ju dorëzua qeverisë italiane. Xheli pretendon se i gjithë thesari i grabitur ju kthye Jugosllavisë në vitin 1947, në mbikqyrjen e vete Titos. Por në realitet , kur thesari u dorëzua, mungonin 20 ton shufra floriri. Një pjesë e tyre , sipas një teorie, u mbajtën e u çuan nga Xheli në Argjentinë, kurse sipas një teorie tjetër, pjesa e shufrave që mungonin, ishin ato që u gjetën gjatë kontrollit të shtëpisë së Xhelit nga karabinierët, të groposura në kopshtin e saj.            Kur është pyetur Liçio Xheli në lidhje me faktet e mësipërme, ai herë i ka përgënjështruar e herë i ka pranuar me gjysëm zëri. Por nuk ka pranuar asnjëherë një nga akuzat e shumta që i kanë drejtuar shpesh herë, atë të bashkëpunimit si oficer ndërlidhje i Divizionit SS “ Herman Gering”. Sipas tij ai nuk ka pasur lidhje me SS, por vetëm me zyrtarë të Partisë Nazistë në Romë.            Në vitin 1944, kishte përshtypjen se lufta ishte e humbur për fuqitë e Boshtit (Itali , Gjermani, Japoni). Nuk kishte dijeni për masakrat kundër hebrenjve, por ishte i informuar që ata burgoseshin e dërgoheshin në kampe përqëndrimi. Kishte informacion që në ato kohë për bombën atomike që po ndërtonin gjermanët. Gjatë periudhës së punës në shërbimin sekret fashist, ai mësoi si të arkivonte të dhëna, ti mblidhte e ti klasifikonte. Një aktivitet që do ta vazhdonte për gjatë gjithë jetës e mbi të cilin do të ndërtonte pushtetin e tij. Që atëherë e kuptoi rëndësinë e dhe përdorimin e informacionit.            Menjëherë pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore, Liçio Xheli kreu takimin e dytë të madh të jetës së tij, atë me masonerinë. Në vitin 1945 e dërgojnë në internim në Sardenjë, si ish-fashist, në qytetin e Madalenës së bashku me të atin. Hyri në marrdhënie miqësie me oficerë të e marinës, pasi aty ishte komanda e saj, Midis të tjerëve njohu Av.Marketi, ish-funksionar i partisë fashiste , i cili i foli për herë të pare për masonerinë, misterin që e shoqëronte , sekretin, se si ajo kishte qenë klandestine gjatë viteve të fashizmit dhe për lirinë e mendimit.            Por në masoneri sipas Xhelit , ka vetëm bindje absolute. Eshtë njësoj si në kishë, nuk mund të rebelohesh kundër Papës. Pas Sardenjës, Xhelin e dërguan në burgun e Napolit, në burgun Rexhina Ҫeli në Romë , në të njëjtën qeli burgu me Valerio Borgezen, autorin e grushtit të dështuar fashist në Itali, në vitet ’70-të.            Sipas Xhelit, qëndrimi me dikë tjetër në një qeli burgu për shumë kohë, të stërvit për njohjen e thellë të karakterit të njeriut.            Pas daljes nga burgu, punoi si këshilltar i deputetit demokristian Romolo Dieçidue e më vonë në fillim të viteve ’50-të , filloi punën te fabrika e prodhimit të dyshekëve Permaflex , me lidhje tregtare me Rumaninë.            Pas fillimit të punës te Permaflex,  Xheli këshilloi hapjen e fabrikave të reja në jug të Italisë, për të qenë të gatshëm në raste grevash të mundshme në veri të Italisë. Propozimet e tij u pranuan dhe e emëruan drejtor të Permaflex. U ndërtua fabrika më e madhe e prodhimit të dyshekëve në Evropë. Në inaugurimin e saj erdhi Kardinali Paolo Otaviani i Zyrës së Shenjtë, i cili ishte mbrojtësi i madh i OPUS DEI. Me ndihmën e politikës dhe Vatikanit , Xheli pasurohet menjëherë, duke fituar midis të tjerash tenderin e pajisjeve me dyshekë Permaflex të ushtrive të NATO-s.            Liçio Xheli hyri zyrtarisht në masoneri në vitin 1959, në Lindjen e Madhe të Italisë. Në vitin 1963 kaloi te Llozha XhanDomeniko Romanjozi në Romë. Mjeshtri i nderuar ishte Avokati Bruzio Pirongeli. Në ato kohë kishte njohur Kolonelin Poleti, politikan Italo-amerikan me detyrë Zv/Guvernator i Shtetit të Nju-Jorkut, i cili mbërriti në Itali në vitin 1943 me detyrë përgatitjen e zbarkimit të aleatëve në Siçili dhe më vonë pas vitit 1945, Guvernator Ushtarak Amerikan i Italisë, i lidhur me Mafian Siçiljane. Xheli ishte mik i ngushtë i Avokatit Roberto Askarelit, hebre, mason që nga viti 1923, Zv-Mjeshtër i Madh i Lindjes së Madhe Italiane për disa herë me rradhë, i cili rekomandoi Xhelin te Mjeshtri i Madh Xhordano Gamberini. Drejtuesit e Lindjes së Madhe Italiane , kuptuan aftësitë e jashtëzakonshme të Xhelit për të krijuar lidhje të forta e të duhura e si rrjedhim i propozuan të krijonte e të kryesonte llozhën “e famshme” P2, e cila e kishte marrë emrin nga Llozha e dikurshme P1 e Torinos, e themeluar në vitin 1895. Keshtu lindi zyrtarisht llozha e “mbyllur” P2 (Propaganda Masonike 2) në vitin 1971, e krijuar vetëm për personalitetet e larta , të cilat nuk donin të bënin të ditur anëtarësinë e tyre në masoneri.            Në harkun e pak viteve , numri i anëtarëve , “nxënësve” , arriti në njëmijë. Këta “nxënës” ishin persona shumë të rëndësishëm, të cilëve, menjëherë pasi pranoheshin në llozhë, u jepej menjëherë grada e mjeshtrit. Si parardhësja e saj, llozha P2 duhet të ishte e veçantë dhe kush bënte pjesë aty nuk kishte detyrimin për të ardhur çdo javë në punimet e llozhës, siç ndodh në llozhat e zakonshme masonike.            Lindja e kësaj llozhe ndodhi në një moment shumë të rëndësishëm për Italinë, pasi masoneria amerikane e përfaqësuar nga Frenk Xhiljoti, njëkohësisht agjent i CIA-s në Itali, kishte forcuar praninë e saj në Itali, me anë të krijimit të llozhave amerikane pranë bazave ushtarakë amerikane te ndodhura në Itali. Në botën e këtyre llozhave , Xheli bëhet pikë referimi , për shkak të aktivitetit të tij të hershëm antikomunist. Në të njëjtën kohë bëhet ortak me familjen Lebole ( pronare e Permaflex-it) , e cila në këmbim të pjesmarrjes së ENI-t në kapitalin e kësaj firme, i dhuron Xhelit , Vilën lluksoze të  ndodhur në Areco e quajtur më vonë Vila Vanda.            Eksperienca e Xhelit si ish-fashist, mason dhe drejtues i llozhes P2 , e çon atë në lidhje shumë të ngushta  me ambientet e të djathtës ushtarake ekstreme argjentinase , e lidhur me ambientet masonike amerikane. Kontaktet e para Xheli i vendosi që në vitet 1952-1953, kur së bashku me djalin e prokurorit të Pistojës , vendosën që të shkojnë në Argjentinë me qëllim themelimin e një qyteti ideal, sipas bindjeve të tyre të së djathtës ekstreme. Në atë kohë në Argjentinë jepeshin falas sipërfaqe të tëra toke me qëllim popullimin e tyre. Xheli u frymëzua nga shembulli i ish-Ministrit fashist Xhampietro Pelegrini , i cili u arratis pas luftës në Argjentinë, themeloi një komunitet pranë Buenos Aires, u bë pronar i një banke Italo-argjentinase në Uruguai, një vend në të cilin gjetën strehë shumë zyrtarë të lartë naziste e fashiste të mbrojtur nga Diktatori i djathtë Alfred Stresner.            Xheli , pas vajtjes në Argjentinë , njohu Presidentin e Argjentinës , Huan Peronin në vitet ’50 , e me vonë e ritakoi atë në Spanjë në vitin 1971. Ai kishte raporte shumë të mira miqësore me diktatorin-president, aq të mira , sa Peroni kur vizitoi Italinë , ndëjti disa ditë në shtëpinë e Xhelit. Në 1 Mars 1973, në Argjentinë u mbajtën zgjedhjet për president e u zgjodh një besnik i Peronit, i cili menjëherë dha dorëheqjen , duke shkaktuar krizë. Si rrjedhim u mbajtën zgjedhje të reja në Tetor 1973, ku Peroni u rizgjodh president për të tretën herë. Ai caktoi si Nënpresidente, gruan e tij të tretë Izabel Martinez, e cila u bë Presidente pas vdekjes së Peronit në 1 Korrik 1974. Gruaja e Peronit u përmbys me grusht ushtarak shteti në 24 Mars 1976. Pushtetin e mori junta ushtarake e gjeneralëve të ekstremit të djathtë.            Gjatë kësaj kohe , u vendos për një lidhje të  ngushtë midis Lindjes së Madhe të Italisë  e Lindjes së Madhe Argjentinase me Mjeshtër të Madh Ҫezar De La Vega, me profesion mjek e më vonë Ambasador i Argjentinës në Danimarkë. Kjo lidhje u bë me qëllim që të përfshiheshin në masoneri kuadrot e larta të Ushtrisë argjentinase. Masoneria ndodhet në gjithë botën. Në rast se mbështet masonerinë, me vonë do të shpërblehesh. Kjo ndodhi me Lopez Regen, krahun e djathtë të Peronit.            Mbledhja e parë e masonerise u mbajt ne Pallatin Rozë, seli e Presidentit të Argjentinës. Erdhën të gjithë mjeshtrit e mëdhenj të Amerikës Latine. Kishte gjeneralë, admiralë apo presidentë të vendeve të tyre.            Për më tepër ishte perkrahja e masonerise amerikane ne Argjentine nepermjet senatorit Filip Guarino, anëtar i Komitetit  Organizues të fushatës elektorale të Ronald Reganit. Gjenerali Peron ishte pjesë e masonerisë. Kuptimplotë është fakti se pas ardhjes së Peronit në pushtet, Mjeshtri i Madh De La Vega u emërua Ministër i Mbrojtjes Sociale, u emërua Ambasador në  UNESCO. Peroni emëroi Liçio Xhelin, këshilltar ekonomik të Ambasadës Argjentinase në Itali me të gjithë kompetencat. I dha pashaportën dhe titullin e Ministrit Fuqiplotë për Kulturën, një detyrë diplomatike e caktuar qëllimisht për të anashkaluar ambasadën argjentinase , kur Peroni jepte detyra personale për Xhelin.            Xheli është përfshirë në çështjen e famshme të furnizimit të raketave Eksoset për Argjentinën nga Franca. Një histori e ngatërruar , në të cilën u përmend dhe emri i Roberto Kalvit si financues i blerjes. Në pranverën e vitit 1982, në kulmin e luftës së ishujve Falkland midis Argjentinës dhe Anglisë, raketat Eksoset kishin fundosur dy nga anijet më moderne të Flotës Britanike duke shkaktuar vdekjen e shumë marinarëve angleze. Xheli në këtë kohë u kthye në Evropë me qëllimin e  furnizimeve të reja me raketa për miqtë argjentinas. Raketat arritën në Argjentinë, duke u nisur nga portet italiane me anije libiane, të maskuara si makina bujqësore. Sipas një dëshmitari, raketat u paguan nga Argjentina , duke përdorur fondet e Bankës Ambroziane, përmes një banke të Perusë.            Tentativa e dytë për të blerë edhe disa raketa të tjera u ndalua nga shërbimet e fshehta angleze, MI 6. Një nga shkaqet e vdekjes së Roberto Kalvit, i cili u gjet i varur në Urën e Fretërve në Londër ( 4 ditë pas përfundimit të luftimeve), ishte roli i luajtur prej tij në Bankën Ambroziane dhe llozhën P2, gjatë luftës midis Anglisë dhe Argjentinës, për furnizimin e Argjentinës me raketa. Sipas versionit të Xhelit, raketat i bleu Gjenerali Karlo Korti, më vonë atashe ushtarak i Ambasadës së Francës, njëkohësisht një mik shumë i ngushtë i tij.            Në vitet 1974-1975 , Liçio Xheli përpunon dhe përpiqet të realizojë një plan për vendosjen në Itali të një republike presidenciale, të kontrollojë shtypin, partitë, magjistraturën, televizionin publik dhe themelimin e rrjeteve televizive private në shërbim të “çështjes”. Një plan, që sipas shumë zërave u zbatua 20 vite më vonë nga Silvio Berluskoni.            Presidenti Leone, thërriti ne Presidencë Liçio Xhelin dhe Mjeshtrin e Madh të G.O.I-t, Lino Salvini, për ti kërkuar mendim masonerisë për shkaqet e pakënaqësisë së popullit italian ndaj politikës si dhe masat që ata mendonin se ishin të nevojshme për tu zbatuar. Pas këtij takimi Xheli hodhi në letër planin e quajtur “Plani R”, duke ja dorëzuar sekretarit personal të Presidentit Italian Leone. Më vonë presidenti , pasi e lexoi atë, e vlerësoi si një plan shumë i thellë, shumë i guximshëm, por që për momentin nuk mund të zbatohej.            Në tekstin e “Planit Ringjallja” , sekuestruar vajzës së Xhelit bashkë me dokumentet e tjera , nga ana e policisë italiane, midis të tjerash ngrihej çështja e themelimit të një klubi eskluziv të natyrës Rotariane me jo më shumë se 30-40 anëtarë nga bota e politikës, financës, biznesit, policisë, ushtrisë, profesionave të lira. Këta njerëz të përzgjedhur duhet të kishin të njëjtat ide , të zbatonin planin me përpikmëri dhe ta prezantonin atë në mënyrën e duhur te miqtë ndërkombëtare, sidomos te masoneria ndërkombëtare.            Në lidhje me skandalet financiare dhe vdekjen e bankierëve të P2, Roberto Kalvit dhe Mikele Sindonës, Xheli pretendon se Mikele Sindonën e ka takuar për herë të parë në Romë në vitin 1976. E prezantoi Gjenerali Vito Miçeli i S.I.D ,  shërbimeve sekrete, njëkohësisht anëtar i P2. Sindona sipas Xhelit kishte anët pozitive dhe negative të karakterit të tij. Në fillim ai u ndihmua shumë nga P2, pasi ishte shumë i aftë në financë. Xheli shkoi personalisht në Amerikë për të deponuar si dëshmitar pro Sindonës, në procesin gjyqësor kundra tij për falimentimin e bankës amerikane Franklin Bank. Xhelit nuk i rezulton asnjë lidhje e Sindonës me mafian siçiljane.            Sipas tij , vdekja e Kalvit , “vetëvrasja” , u shkaktua si rezultat i përzierjes së bankës Ambroziane, në financimin e Sindikatës Polake nëpërmjet Vatikanit. Përzierja në punën e Polonisë , ju kërkua Kalvit nga Papa Gjon Pali i Dytë nëpërmjet Marcinkus-it, Drejtor i IOR (Instituto per le Opere Religiose), Banka e Vatikanit. Si pasojë e këtij financimi prej 80 milionë dollarësh, u shkaktua falimentimi i Bankës Ambroziane. Shkaktimi i një revolucioni në një vend të caktuar , kërkon burime financiare tepër të mëdha. Përzierja e kishës katolike në falimentim provohet me hyrjen në Komitetin e Likujdimit të Bankës Ambroziane të administratorëve financiarë të Dioqezës së Milanos.            Xheli bashkë me P2 u përzienë edhe në skandalin tjetër financiar të Shtëpisë Botuese Ricoli, pronare e gazetës me të madhe italiane Corriere dela Sera (Lajmëtari i Mbrëmjes). Kur u arrit marrvëshja për blerjen e grupit botues, ky i fundit ishte gati i falimentuar. Ricoli ja shiti pronën e tij Confindustrias , e cila ja kaloi pronën Bankës Ambroziane që ishte banka e llozhës P2. Në këtë skandal u ngatërruan bankieri Umberto Ortolani që ishte ndërmjetësi midis P2 dhe Vatikanit. Xheli e njohu në vitin 1971 e ishte shumë mik i Roberto Kalvit.             Me vendimin e Gjykatës së Kasacionit italiane, rezulton se Liçio Xheli ka marrë nga arkat e kësaj banke 182 miliarde lireta,  gjë që shkaktoi edhe falimentimin e bankës, pavarësisht se ai pretendon të kundërtën.            Sipas Xhelit Roberto Kalvi u bë anëtar i llozhës P2 në vitin 1977 dhe menjëherë ,mori mbështetje të madhe nga anëtarët e kësaj llozhe. Djali i Kalvit kujton se kur Roberto Kalvi shkoi në Londër ku gjeti vdekjen, kishte me vete një dosje të quajtur “Bolonja”, me referenca të qarta për masakrën në stacionin e trenit. Roberto Kalvi njihte ekzekutorët materialë dhe organizatorët të cilët ndodheshin brenda llozhës P2 e ambienteve të shërbimeve sekrete.            Këtë teori , Liçio Xheli e kundërshton si jo të vërtetë, duke theksuar se sipas tij , Roberto Kalvi ishte ngatërruar keq me Vatikanin e dokumentet që kishte me vete në Londër kishin të bënin me Kishën Katolike e Bankën e Vatikanit.Me vdekjen e Kalvit, Banka Ambroziane u dobësua së tepërmi dhe ishte në prag të falimentimit. Sipas Xhelit, kjo bankë nuk i kishte bilancet financiare aq keq sa mendohej, por e detyruan të falimentonte, duke e shitur për shumë pak lekë, kur ajo vlente shumë më tepër.            Në 20 Mars 1979 u vra në Romë , gazetari Italian Mino Pekoreli, anëtar i llozhës P2, por një “disident”. Në artikujt e gazetës së tij “OP” demaskohej pushteti i vërtetë i Italisë, duke përmendur emrat e Andreotit, Berluskonit, Rovelit, Kaltaxhirones, etj. Ai kishte përmendur edhe praninë e një llozhe masonike shumë sekrete në brendësi të Vatikanit. Sipas Xhelit artikujt e Pekorelit ishin të pabesueshëm , pavarësisht se ishte anëtar i llozhës P2. Brenda llozhës atij nuk i jepej informacion. Shumë prej zbulimeve të tij, Pekoreli i arrinte me anë të analizës dhe lidhjes së ngjarjeve me njëra-tjetren.  Vrasjen e Pekorelit, Xheli , e mohon që ta ketë urdhëruar apo të ketë marrë pjesë Andreoti.            Për sa i përket çështjes “Gladio” e STAY BEHIND, thuhet se Liçio Xheli ishte udhëheqësi i tyre, pavarësisht se ai shpjegon se ishin operacione shumë sekrete të lindura që në vitin 1948 nga ana e shërbimeve sekrete amerikane. Shumë prej anëtarëve u rekrutuan nga rradhët e legjionarëve fashistë të Spanjës, të cilët ishin me bindje të ekstremit të djathtë dhe që kishin njohuri shumë të mira për përdorimin e armeve. Pjestarë të tij midis të tjerëve , kanë qenë ish-Presidenti i Republikës Italiane Francesko Kosiga, e pranuar nga vetë ky i fundit kur ishte president. Në vitin 1956 lindi Gladio, në marrëveshje midis CIFAR-it (shërbimi sekret italian ) dhe Cia-s. Kjo ishte një organizatë sekrete e stërvitur për luftën klandestine dhe e gatshme për të ndërhyrë në rast të një pushtimi të Italisë nga ana e trupave të Bashkimit Sovjetik apo të marrjes së pushtetit nga Partia Komuniste Italiane. Lindja e kësaj strukture u përfshi në planin e NATO-s të quajtur “STAY BEHIND”, që parashikonte krijimin në të gjitha shtetet anëtarë të saj,  e rrjeteve sekrete , të gatshme për të hyrë në veprim në rast të hipjes në fuqi të qeverive komuniste. Qeveria dhe parlamenti Italian nuk e dinin ekzistencën e këtij plani për shumë vite. Në Gladio merrnin pjesë njerëz të së djathtës ekstreme dhe masonë antikomunistë. U krijuan 5 njësi të Gladios me 1500 anëtarë dhe 3000 të tjerë rezervë.            Të gjitha këto lëvizje në fund të viteve ’50-të, përputhen me interesimin gjithnjë në rritje për Italinë nga ana e shërbimeve sekrete e masonerisë amerikane. Në prill të vitit 1960 vijnë në Itali dy përfaqësues të masonerisë amerikane të cilët tentojnë të bashkojnë në një të vetme , organizimet masonike në Itali, me qëllim vënien nën kontroll të masonerisë italiane nga ana e masonerisë amerikane. Për këtë qëllim u mobilizuan të gjithë llozhat ushtarake amerikane që ndodheshin në Itali, pranë bazave të Natos apo amerikane.            Në 7 Korrik 1960 në Romë kryhet ceremonia e dorëzimit të selisë së Lindjes së Madhe të Italisë, e cila kishte qenë sekuestruar nga fashizmi, me pjesmarrjen e Ministrit të Financave, Ambasadorit amerikan në Itali dhe masonit , njëkohësisht agjent i CIA-s Frank Bruno Xhiljoti.            Nga ana e policisë italiane sekuestrohet lista e anëtarëve të llozhës sekrete P2, numri i së cilës kishte arritur  në 962. Kjo listë i jepet shtypit i cili e boton. Ndërkohë në vitin 1980, Liçio Xheli arratiset , për ti shpëtuar drejtësisë. Arrestohet në 13 Shtator 1982 në Gjenevë të Zvicrës, , ndërsa po përpiqej të tërhiqte një shumë parash nga një bankë zvicerane. Por në 9 Shtator 1983 arratiset nga burgu i Dolonit në Zvicër  dhe strehohet në Amerikën e Jugut. Dorëzohet te autoritetet zvicerane në Shtator të vitit 1987, vetëm kur merr garanci që nuk do të dënohet për shumë krime për të cilat akuzohej në Itali. U ekstradua në Itali në 17 Shkurt 1988, por nuk bën asnjë ditë burg , pas i jepet arresti shtëpiak për motive shëndetësore. Sipas Xhelit, ai u arratis nga burgu zviceran me ndihmën e një roje, e cila e transportoi me furgon deri te helikopteri.            Liçio Xheli gjate karrierës se tij ka pasur kontakte shumë të ngushta me Vatikanin. Papa Montinin e kishte takuar shumë herë dhe shprehet me fjalët më të ngrohta për të. Xheli shprehet me entuziazëm për OPUS DEI, si një organizatë me të vërtetë sekrete, më e mirë se masoneria, pasi aty mësohet solidariteti për atë vëlla që ka pësuar “incidente” gjatë anëtarësisë, anëtarët bëhen bllok për të mbrojtur një vëllain e tyre deri sa ai të ketë shpëtuar. Nuk bëjnë atë që bënë shumë prej anëtarëve të  llozhës P2, brenda së cilës u arrit deri aty që të themelohej nga GOI një bërthamë masonësh  që e quanin veten masonë demokratë… Gjithë urdhrat duhet të kenë një strukturë sekrete, që duhet të ekzistojë sidomos për politikanët, të cilët mblidhen rrallë dhe duhet të kenë kontakte direkte me Mjeshtrin e Madh.            Për sa i përket figurës së Berluskonit, rezulton se në 26 Janar 1978 hyri në llozhën P2 të drejtuar nga Liçio Xheli, i cili kujton mirë inicimin e kryeministrit të ardhshëm të Italisë. Anëtarët e rinj të llozhës, pranoheshin duke u pëshpëritur emri te veshi i tyre dhe me anë të një ceremonie shume të thjeshtë. Një inicim zakonisht zgjaste 1 orë e çerek. Rishtari fliste për atë subjekt që ai njihte më mirë. Pranimet në P2 organizoheshin sipas aftësive të kandidatit, zakoneve të tyre, në mënyrë që kandidati të bisedonte me dikë që kishte mundesi të kryente një bashkëbisedim të plotë në lidhje me çështje të karakterit shpirtëror. Berluskoni pati fatin e mirë të ndërtonte në troje të cilat nuk kushtonin asgjë. Më vonë kur ai mbaroi pjesën më të madhe të veprave , plasi bumi i ndërtimeve. Të gjithë ndërtuesit e asaj periudhe u pasuruan , pasi shumë italianë linin fshatrat e tyre e blinin shtëpi në qytet. Sipas Xhelit , Berluskoni përfitoi shumë nga qënia anëtar në lozhën P2 , për tu pasuruar. Programi i Berluskonit ngjan si dy pika uji me “Planin Ringjallja” të Liçio Xhelit.            Sipas Xhelit, masoneria e sotme në Itali, ka ndryshuar shumë , por në drejtimin e gabuar. Ka rënë shumë niveli intelektual i masonëve, nuk ka llozha të mbyllura, pasi po të futet një politikan , të nesërmen emri i tij është në të gjitha gazetat. Lindja e Madhe Italiane, gradualisht po degjeneron, po zvogëlohet, që nga çasti që mbledhjet bëhen në Pallatin e Kongreseve të Riminit , në prani të publikut. Shumë mjeshtra të rëndësishëm janë fotografuar me përparësen masonike e si rrjedhim shumë masonë kanë hyrë “ në letargji”. Situata është më e mirë në Llozhën e Madhe Kombëtare të Italisë, pasi aty ka me pak anëtarë dhe cilësia e masonëve është shumë e mirë. Asnjë prej të 2 llozhave nuk është e njohur jashtë Italisë ( nga Llozha e Madhe e Anglisë). Lindja e Madhe Italiane (G.O.I.) mori njohjen  kur Mjeshtër i Madh ishte Korona e kjo u arrit nëpërmjet Llozhës P2 dhe Viktor Emanuelit të Savojës , i cili ishte anëtar i P2. U soll Duka i Kentit në Itali, i cili solli Kartën e njohjes zyrtarisht të G.O.I-t , duke ju pergjigjur letrës së Mjeshtrit të Madh, e cila ishte dërguar në Angli prej një shekulli dhe nuk kishte marrë kurrë përgjigje.            Për sa i përket pranimit të grave në masoneri, Xheli është totalisht kundër qenies së tyre në llozhë. Masoneria nuk mund të hapet ndaj grave, pasi në llozhë merren vendime delikate të cilat nuk mund ti marrin gratë.            Pjesa më e madhe e masonëve në Itali, vijnë nga rradhët e nëpunësve shtetërore, ushtarakëve, pasi i ndihmon të bëjnë karrierë. Në Amerikë, nëse nuk je mason nuk shkon përpara. Vetëm 4 ose 5 presidentë në gjithë historinë e Amerikës nuk kanë qenë masonë. Atje është shumë i fortë Riti Skocez i Lashtë dhe i Pranuar.            Akoma sot në Itali ka llozha të mbyllura, me anëtarë që nuk dëshirojnë të bëjnë të njohur anëtarësinë e tyre në masoneri. Në llozhën P2 kishte anëtarë nga të gjitha nivelet e shoqërisë, Komandanti i Përgjithshëm i Rojave të Financës, Shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë, 35 gjeneralë të Karabinierëve, 6 ministra, bankierë, 12 zv/ministra, Bordin Drejtues të Bankës Kombëtare të Punës, Drejtori i Rai-t, etj.

                4. Mafia ka pasur lidhje të forta me masonerinë në Itali. Nga lidhjet me të rëndësishme sot është lidhja me Ndranghetan kalabreze. Kjo e fundit përkufizohet si Mafia më e fuqishme në botë, xhiron 40 miliardë Euro në vit, ka monopolin e pothuajse të gjithë kokainës së Evropës, ka në pronësi lagje të tëra në Shën Petërburg, Adelaide, Bruksel , Toronto, Aosta, Rexhio Kalabria, ka përfaqësuesit e saj në këshillat drejtues të shumëkombësheve të fuqishme. Sipas policisë gjermane, ajo është investitori kryesor në Bursen e Frankfurtit e kontrollon një kuotë shumë të rëndësishme të gjigandit energjitik rus “Gazprom”. Kësaj lloj mafie shteti Italian i qëllon me pushkë prej lodre. Ndrangheta kalabreze kontrollon plotësisht territorin e saj, nëpërmjet blerjes së tenderave të ndërtimeve publike, ka aftësinë që të zëvendësojë ekonominë legale, të futet në institucionet e administratës publike. Vetëm në një vit , kjo mafie fiton në sektorin e shëndetit publik shumën prej 100 milionë Euro. Nuk ka asnjë dyshim , që në Kalabri ka një lidhje të fortë midis politikës, Ndranghetës, biznesit dhe masonerisë së devijuar, e cila deri në ditët e sotme ka provuar që është e vështirë të çahet. Sipas ish-Prokurorit të Përgjithshëm Anti-Mafia të Italisë , Pier Luixhi Vinja, kjo mafie ka lidhje shumë të forta në Francë dhe Gjermani si dhe me llozha masonike të mbyllura , të cilat nuk i përkasin masonerisë zyrtare.            Hetimet e prokurorit Kordova të vitit 1992, kishin bazë të fortë për të provuar lidhjet midis  ndërhyrjeve të masonerisë  në jetën e shoqërinë civile dhe mafias kalabreze. Për këtë shkak ky prokuror u përball me politikanë të Partisë Socialiste. Ky prokuror hetoi për këto lidhje në fushën e shëndetit publik, në të cilën Maso-mafia është pronare e padiskutuar, tregtinë e armëve dhe drogës, tregtia e mbetjeve toksike prej qindra miliard liretash, trafiku i titujve të valutave, siç ishte rasti i 294 çertifikatave të depozitave të rrëmbyera me grabitje në 2 Nëntor 1990 në Romë dhe të ricikluara nëpërmjet kanaleve masonike e politike.            Ky prokuror e të tjerë si ai, u përballën me presione shumë të forta, për arsye të hetimeve të tyre në fushat e mësipërme. Pushteti e izoloi Kordovën, me anë të artikujve të gazetarëve të blerë, duke djegur kandidaturën e tij për Prokuror të Përgjithshëm të Anti-Mafias,nëpërmjet mospranimit të kandidaturës së tij me justifikimin se nuk i kishte dokumentet në rregull. Kur pas verifikimeve , doli që ai i plotësonte kriteret, “u gradua” duke u transferuar në Prokurorinë e Napolit në 6 Tetor 1993. Edhe në Napoli, prokurori nuk e pati jetën të lehtë, duke u kërcënuar vazhdimisht nga mafia me mbështetjen e bashkëpunëtorëve të saj brenda Pallatit të Drejtësisë.            Dy nga njerëzit më ekspertë për lidhjet midis  Ndranghetës dhe masonerisë, janë Prokurori Nikolla Gratieri dhe gazetari Antonio Nikaso. Prokurori Gratieri u vu disa herë në shënjestër të mafias, duke rrezikuar edhe atentatin me lëndë shpërthyese. Si rrjedhim , familja e tij u strehua në qytetet e veriut të Italisë, kurse vetë prokurori jeton e punon në kazermën e Karabinierëve në Rexhio Kalabria. Situata në Kalabri sipas prokurorit është më keq se para viteve 90-të. Pushtetet ishin ndarë në dy blloqe dhe luftonin me njëri-tjetrin, kurse sot është tendenca e”dialogut”, të gjithë bisedojnë me të gjithë. Por pas kësaj , fshihen interesa kriminale. Mafiozët kalabrezë bëjnë shumë pak burg, gjykatat aplikojnë pa bërë dallime, gjykime të shkurtuara, ulje dënimesh, falje. Kështu Kalabria po shndrrohet në “tokë të bekuar” për kriminalitetin. Një mafioz nuk ka frikë të përfundojë në burg, por ka frikë kur dikush e kërcënon se nuk do të dalë më nga burgu. Disa vite burg për mafiozin janë thjesht një dëmtim i lehtë, njësoj si dëmtimi i meniskut për një futbollist.            Legjislacioni Anti-Mafia , që nga viti 1992 ,është lehtësuar shumë. Ndersa Siçilia “u sulmua” nga shteti, Ndrangheta “u harrua” e si pasojë ajo krijoi lidhje të forta ndërkombëtare, pa humbur atë shtrirje horizontale që përbën forcën e saj të vërtetë, në krahasim me formën klasike të mafias , që është ajo  në formë piramide. Nuk gjen asnjë bashkëpunëtor të drejtësisë në Kalabri , i cili të ketë sjelle zbulime të tilla, që të dënojnë 100, 200 apo 300 mafiozë, si ka ndodhur në Siçili.            Ndrangheta vrau në vitin 2005 , Zëvendës Presidentin e Këshillit Rajonal të Kalabrisë, gjatë fushatës së zgjedhjeve. Në vitin 2006 u arrestuan vrasësit, të gjithë banorë të Lokrit si dhe organizatori i saj. Por në vitin 2007 , dëshmitari kryesor i akuzës për këtë vrasje, i penduari Bruno Pikolo, u gjet i varur në apartamentin e tij të mbrojtur nga policia.            Politika me sjelljet e saj arrogante për të përfituar gjithshka, i ka dhënë legjitimitet pushtetit mafioz. Ndrangheta me zhvillimin e ekonomisë, ka ecur me hapin e kohës , duke ruajtur në të njëjtën kohë organizimin e saj unik.            Dy organizimet, masoneria dhe mafia , kanë një lloj njohje e “respekti” formal për njëra-tjetrën. Njësoj si masoneria , Ndrangheta ka origjinë të lashtë. Termi rrjedh nga 2 fjalë greke që jane “antropos”- “njeri” dhe “agatos” – “i mire”, e të dyja së bashku do të thonë “organizata e burrave të mirë”. Edhe organizata të tjera kriminale frymëzoheshin nga parime të tilla si mirësia, bamirësia, besnikëria dhe ndjenja të tjera fisnike të cilat kanë qenë në origjinën e themelimit të tyre. Njësoj si masoneria, Ndrangheta dëshiron të besojë se mbështetet mbi tradita të lashta. Legjenda thotë se themeluesit e saj janë 3 kalorës fisnikë spanjollë, që i përkisnin Urdhrit të Gardunës, një shoqëri kalorësish e themeluar në 1412 në Toledo të Spanjës.Tre kalorësit , emrat e të cilëve me kalimin e kohës u përshtatën sipas emrave të Kalabrisë, quheshin “Osso”, “Mastrosso” e “Carcagnosso”, sollën në Kalabri traditat e kalorësve spanjollë. Thuhet se 3 kalorësit kanë punuar për 29 vjet në minierat e ishullit të Favinjanës, burg i Mbretërisë së Burboneve, dhe aty ata kishin përhapur sjelljet morale të shoqërive që më vonë do të shndrroheshin në “Kamorra” në Napoli dhe Ndrangheta në Kalabri. Mafia kalabreze , njësoj si masoneria ka një kod të vetin me simbole dhe bindjen që ajo është e bekuar. Ndrangheta brenda rradhëve të anëtarëve të saj quhet “E shenjta”. Ka formula rituale të parashikuara për fillimin e një mbledhje të “Ndrina-s”, familja e anëtarëve të Ndrangheta. Pas “pastrimit” të vendit të mbledhjes e dorëzimit të armëve, drejtuesi i familjes përshëndet  “Mbrëmje të shenjtë të gjithë të shenjtëruarve”. Të tjerët përgjigjen me formulën “Mbrëmje të shenjtë”. Drejtuesi i familjes quhet ndryshe dhe Mjeshtri i Kontrollit, një emërtim me prejardhje masonike.            Si në masoneri, në mafian kalabreze kërkohet një betim besnikërie, që parashikon thënien e një formule që parashikon që në rast tradhëtie vdekjen e tradhëtarit. Ka shprehje si “gjykatësi suprem” për të quajtur drejtuesin, “mbledhja e shenjtë” për të quajtur “Këshillin e Ndrin-ës”, “Krishti ynë i shenjtë” për të quajtur “Të shenjtëruarin” e pare” , që sipas traditës mafioze ka lindur në 25 Dhjetor , i shënjuar me kryq në shpatullën e majtë. pra shihet qartë që ka një përzierje të elementëve kishtare me ato pagane.            Përshkrimin e lidhjeve të Ndrangheta me masonerinë e devijuar e vazhdon gazetari Antonio Nikaso i cili së bashku me prokurorin Gratieri kanë shkruar një libër të titulluar “Vëllazëria e gjakut” me subjekt mafian kalabreze. Ky gazetar është larguar nga Italia vite me parë me sugjerimin dhe ndihmën e prokurorit Xhovani Falkone, pasi ky i fundit e kishte paralajmëruar për rrezikun e vrasjes, për shkak të artikujve të tij kundra mafias. Nikaso është autor i shumë librave të botuar në Kanada dhe ekspert i njohur ndërkombëtar për problemet e mafias në përgjithësi dhe asaj kalabreze në veçanti. Ai punon në Universitetin Jork të Torontos, në Fakultetin e Drejtësisë , Qendra Natanson për Krimin e Organizuar, që merret me studimin e krimit të organizuar në Kanada e gjithë botën.            Nikaso u detyrua të linte Kalabrinë, pasi aty nuk kishte vend për atë, për shkak të rrezikimit të jetës së tij. Shkrimet e tij , hetimet si gazetar, i kishin shkaktuar kërcënime të vazhdueshme me jetën e tij e të familjes së tij nga ana e Mafias. Pak para se të largohej në Kanada , pati mundësine të njihte nga afër , Xhovani Falkonen në Palermo, ku shkoi për ta intervistuar. U bënë miq shumë të afërt. Ishte Falkone ai që i sugjeroi të shkonte në Kanada, duke i dhënë rekomandime dhe numrat e telefonit të Rudolf Xhulianit (Prokuror i Distriktit Jugor të Nju Jorkut në atë kohë, Prokuror i Shteteve të Bashkuara e më vonë Kryebashkiak i Nju Yorkut 1994-2001), si dhe të Rod Stamler , hetues i Policisë Mbretërore Kanadeze, mik i ngushtë i Falkones.            Ky prokuror , ndikoi shumë në jetën e gazetarit kalabrez. Ai ishte një prokuror që e njihte mafian në majë të gishtave, që kishte kuptuar rëndësinë e ndjekjes së gjurmëve të parave të mafias, të transfertave bankare të dyshimta. Kjo e ndihmoi të kuptonte raportet e mafias siçiljane me atë amerikane e kanadeze. Falkone i tha se luftën e tij ndaj mafias mund ta vazhdonte  në Amerikën e Veriut, ku mund të mbështetej në prokurorë e hetues, ndaj të cilëve kishte besim të verbër. Ai e lidhi Nikason me Mark Burke , hetues i Policisë Mbretërore Kanadeze që kishte hetuar mbi klanin Kuntrera-Karuana , italianë me origjinë nga Kalabria të emigruar shumë vite para në Amerikë e Kanada. Ky kontakt e ndihmoi Nikason të shkruante librin për këtë familje mafioze në vitin 1988. Edhe hetuesin Burke e kishin ndalur në hetimet e tij, politika e kishte transferuar në reparte të tjera, pasi kishte provuar përzierjen e disa politikanëve të lidhur me klanin mafioz. Hetuesi Burke u vra në 20 Dhjetor 2005 në Haiti, ku kishte shkuar si pjesë e hetuesve të Kombeve të Bashkuara.            Nikaso ishte i pari që organizoi manifestimet e para në Kanada kundër mafias në vitin 1992, pas vrasjes së Borselinos. Lajmet e vrasjes së Falkones e Borselinos , patën një jehonë të madhe në Amerikë e Kanada. Mafia në ambientet me origjinë italiane ishte një tabu. Anglo-saksonët e përdornin për të kriminalizuar të gjithë komunitetin me origjinë italiane. Ditën e manifestimit erdhën më shumë se 6000 pjesmarrës. Të gjithë televizionet kanadeze e transmetuan protestën. Kjo ndikoi te shumë pasanikë kanadezë, një nga të cilët Mark Nathanson dhuroi 3 milionë dollarë për ngritjen e Qendrës për Studimin e Krimit të Organizuar.  Pas atij manifestimi, Nikaso u kërcënua disa here me telefon  e  ju vendosën roje për ta mbrojtur.            Nikaso sqaron marrëdhëniet midis masonerisë dhe  Ndranghet-ës. Masoneria në shekuj ka qenë objekt i paragjykimeve . Sipas tij ka llozha të pastra dhe llozha të korruptuara, por nuk duhet përgjithësuar problematika. Raporti midis dy organizmave e ka origjinën në vitet ’40-të. Në Siçili, masoneria e përdori mafian për tu bërë ballë socialistëve e komunistëve. Në Kalabri masoneria përdori politikën, bashkë me policinë për të shkatërruar lidhjet që ishin krijuar midis mafiozëve dhe social-komunistëve. Raportet u intesifikuan me kalimin e kohës, saqë në fund të viteve ’60-të shefat e Ndrangheta-s dhe Kosa Nostra-s themeluan apo u anëtarësuan në llozha të mbyllura, brenda të cilave u përvijuan strategjitë kundër shtetit. Lulëzimi i llozhave masonike apo shoqatave paramasonike erdhi si rezultat i tërheqjes së shtetit nga kontrolli i territoreve në jug të Italisë. Infiltrimi i krimit të organizuar në disa llozha paramasonike ishte shumë i përhapur dhe sigurisht nuk ndikoi për mirë në jetën e banorëve e as në historikun moral të masonerisë.            Ishte Frank Bruno Xhiljoti, mason kalabrez i natyralizuar amerikan , prift protestant dhe njëkohësisht agjent i CIA-s, që në vitin 1942 themeloi Komitetin Amerikan për Demokracinë në Itali brenda O.S.S. (Oficce for Strategic Services- Zyra e Shërbimeve Strategjike –parardhësja e CIA-s). Ky komitet mbështetej nga shoqata “Bijtë e Italisë”, në të cilën bënin pjesë mafiozë, agjentë sekretë, e përdorej për të përgatitur zbarkimin aleat në Siçili. Laki Luçiano rekrutoi edhe një të ri me emrin Mikele Sindona për të kryer lidhjen midis O.S.S dhe shefave të mafias siçiljane. Xhiljoti kishte një ndikim aq të madh sa që të detyronte masonerinë italiane të sapo dalë nga përndjekjet e luftës, që të pranonte në rradhët e saj, llozhën sekrete të Princit palermitan Aliata të Monreales në këmbim të kthimit të Pallatit Xhustiniani G.O.I-t, i cili ka qenë gjithmonë selia e tij, por e sekuestruar gjatë viteve të fashizmit.            Princi Aliata i Monreales u hetua e më vonë çështja u pushua, për masakrën e Portela di Ginestra në Piana dei Albanesi. Xhiljoti ishte autori i njohjes së Lindjes së Madhe Italiane në vitin 1947, nga ana e masonerisë amerikane, Konferenca e Veriut. Po në atë vit, gjatë një vizite të Presidentit Italian në Uashington, Xhiljoti u shpreh se kishte takuar  banditin Salvatore Xhuljano dhe se ishte dakort me dhunën e ushtruar nga banditi Xhuljano kundër komunistëve.            Strategjia e shërbimeve sekrete amerikane në Itali, u mbështet te masoneria, kisha katolike dhe mafia për të rrëzuar Musolinin nga pushteti e më vonë pas lufte për tu përballur me komunistët me qëllim  pengimin e tyre për marrjen e pushtetit me zgjedhje. Disa llozha amerikane hynë në veprim në Itali që nga viti 1941, në lidhje të ngushta me O.S.S, drejtuesit e të cilës ishin të gjithë masonë të Ritit Skocez të Lashtë dhe të Pranuar si dhe të lidhur me urdhra kalorësie. Nga kjo përzierje erdhën pasoja të rënda për Italinë në vitet e mëvonshme, që vazhdojnë akoma edhe në ditët e sotme. Në të gjithë skandalet e mëdha italiane, ka dalë roli i masonerisë së devijuar, i mafias, shërbimeve sekrete  të cilat nën ombrellën e Natos, i dhanë jetë një “qeverie të padukshme”, jo ligjore dhe të pandëshkueshme. Pati një përputhje interesash në atë kohë , që sot mund të provohen nga arkivat e CIA-s që janë bërë publike. Për shembull agjentët amerikanë kanë qenë të përzier në masakrën e Portella Di Ginestra. Në atë kohë,  O.S.S në Itali udhëhiqej nga Xhejms Xhizës Angleton. Ky i fundit  kishte rekrutuar si agjentë të tij , dhjetëra njerëz nga rradhët e ish-fashistëve, të cilët i kishte dërguar në Palermo disa dita para 1 Majit. Këto sulme në Palermo e qytete të tjera italiane kundër “të kuqve”ishin programuar 14 muaj përpara. Agjentët ishin të përgatitur për misione të natyrës ushtarake. Në masakrën e 1 Majit në Palermo, ata që qëlluan nuk ishin vetëm banditët e Salvatore Xhuljanos , por edhe agjentët amerikanë të dërguar nga shefi i O.S.S, të cilët përdorën armë speciale me të cilat ishin pajisur shërbimet sekrete amerikane. Gjurmët e përdorimit të këtyre armëve, u zhdukën nga vendi i ngjarjes me bashkëpunimin e shërbimeve sekrete italiane.            Puna për pushtimin e Siçilisë e Italisë , filloi me përfshirjen e masonerisë italiane shumë kohe më para se te ndodhte zbarkimi. Edhe Liçio Xheli ka qenë i përfshirë në këto misione, pasi sipas Nikasos ai bënte pjesë në masoneri që nga viti 1946 e u rekrutua personalisht nga Frank Xhiljoti, i cili e ngarkoi me detyrën e përballjes me frontin komunist në Itali. Xheli u prezantua me Ted Sheklin, drejtuesin e të gjitha operacioneve sekrete në Itali nga ana e O.S.S dhe CIA, me komandantin e trupave amerikane në Vietnam Gjeneralin Aleksander Heig, më vonë këshilltar ushtarak i Presidentit Nikson. Haigu, sipas disa dokumenteve të zbuluara kohët e fundit , në vitin 1969, autorizoi Xhelin që të pranonte në P2, 400 ushtarakë italiane dhe të Natos. Kalvi nga ana e tij u përdor nga masoneria e mafia për të financuar operacionet politike të tilla si “Sindikata” në Poloni apo investime në vende të huaja për llogari të Kosa Nostras ose Bankës së Vatikanit.            Xhiljoti ishte me origjinë nga Serrastretta , në provincën e Katanzaros në Kalabri. Në vitet ’50-të , Ndrangheta ishte shndrruar në një të keqe të domosdoshme me të cilën duhet të bashkëjetoje e që shërbente për të mbledhur vota në fushatat elektorale. Kjo mënyrë veprimi, shkatërron çdo përpjekje të shtetit për të ndërmarrë çfarëdo aksioni kundër organizatave kriminale, të cilat për dhjetra vite jetuan të mbuluara në hije, të mbrojtura nga kureshtja e publikut.            Midis viteve ’60-70-të, Ndrangheta krijoi brenda saj një zonë të mbrojtur, ku shumë anëtarë të saj , bashkëpunuan me llozhat e devijuara të masonerisë. Ky bashkëpunim gjeti pasqyrim edhe te formula e betimit të anëtarit të Ndrangheta-s , kodet , simbolet , emërtimet etj. Sipas Komisionit Parlamentar për Hetimin e Masonerisë, në Kalabri në vitet ’80-90-te kishte më shumë se 2500 masonë, pjesa më e madhe e tyre ishin të organizuar në llozha të mbyllura, e si rrjedhim në kundërshtim me nenin 18 të Kushtetutës Italiane.            “Shkesët” me të famshëm të kësaj martese “të sëmurë” midis masonerisë dhe mafias ishte Xhuzepe Mandalari , ekonomisti personal i Toto Riina-s në Palermo, kurse në Rexhio Kalabria ishte Noteri Pietro Marrapodi. Ky i fundit , një mason ekspert i gradave të larta, noter i suksesshëm, biznesmen i guximshëm ishte përfaqësues i drejtuesve më të lartë të Ndrangheta-s kalabreze.            Rëndësia e sekretit në masoneri e mafie është shumë e rëndësishme ashtu si dhe transmetimi i informacionit. Megjithëse objektivat e qëllimet janë të ndryshme, të dyja organizatat synojnë marrjen e pushtetit. Mafiet nuk kanë ideologji, pasi ato bashkohen me atë që ka pushtetin , për ta përdorur për arritjen e qëllimeve të tyre.            Shumë të penduar të drejtësisë italiane kanë përshkruar ngjarje e skenarë të frikshëm. Kanë folur për mbledhje të përbashkëta midis shefave të mafias siçiljane, asaj kalabreze, drejtuesve të ushtrisë italiane, shërbimeve sekrete , përfaqësuesve të Vatikanit. Në vitet ’70-të, rafineritë siçiljane të drogës, përpunonin 1/3 e drogës që shkonte në Amerikë. Një shumë e madhe parash , e cila nuk mund të fshihej vetëm në Bursë, apo për të financuar ngritjen e fshatrave turistike. Për të pastruar këto shuma kolosale parash, mafia ju drejtua Mikele Sindonës, i cili ishte pronar i një perandorie bankare. Në ambientet mafioze thuhej se Sindona kishte arritur që të ulte në një tavolinë katër shtyllat e shoqërisë italiane: masonerinë, pushtetin politik, Vatikanin dhe mafian.            Ngjarjet morën një rrjedhë të ndryshme pas falimentimit të Bankës Franklin në Shtetet e Bashkuara të Amerikës , e cila ishte pronë e Mikele Sindones. Vendin e Sindones si të preferuarin e mafias , e zuri Roberto Kalvi, suksesi i të cilit si bankier, bazohej te politika e “kutive bosh” ; një varg shoqerish që bliheshin e më vone rishiteshin nëpërmjet një rrjeti bankar i formuar nga filiale Off Shore të Bankës Ambroziane në Bahamas, shoqëri fantazmë në Amerikën Qëndrore, shoqëri Holding në Luksemburg, kasaforta dhe llogari rrjedhëse në Zvicër. I gjithë ky rrjet i lejoi që të bëhej drejtor i Bankës Ambroziane, një bankë private shumë e lidhur me Bankën e Vatikanit të drejtuar nga Abati Marcinkus.            Megjithëse jo gjithshka shkoi vaj në lidhjet midis mafias dhe masonerisë. Sindona dhe Kalvi vdiqën në rrethana misterioze. Kalvi i pagoi me jetë  gabimet e tij, midis të cilave shumë investime të gabuara të parave të mafias dhe Vatikanit, kurse Sindona u helmua në burg, njësoj si Gaspar Pishota, i penduari i parë i drejtësisë italiane.            Drejtuesi më i madh i mafias siçiljane Stefano Bontate, ishte  mason e krijoi shumë rite dhe llozha. Ai njihej me pseudonimin “Princi i Vilagracias”. Babai i tij , Don Paolino, kishte qenë një nga mafiozët më të fuqishëm të Siçilisë e i trajtonte politikanët si vartësit e tij, duke mos hezituar ti rrihte në publik. Stefano Bontate kishte kryer shkollën e mesme në Liceun “Gonzaga” në Palermo, një shkollë jezuite. Ishte i shkathët e lëvizte lirshëm në ambientet politike e financiare. Ai strehoi Mikele Sindonën në vitin 1979 në Palermo, kur ky i fundit u arratis. Sipas bashkëpunëtorit të drejtësisë Tomazo Busheta, vrasjet e gazetarit Mauro De Mauro dhe gjykatësit Pietro Skalione ishin vepër e Stefano Bontate, Gaetano Badalamentit dhe Luçiano Lixhio.            Kunati i Bontate-s, Xhiakomo Vitale ishte mason, anëtar i një llozhe siçiljane të Camea ( Qendra e aktiviteteve ezoterike të masoneve të pranuar), organizatë e krijuar  në Rapalo në vitin 1958 nga mjeku Aldo Vitale së bashku me Xhovani Alavena (drejtues i SIFAR-it-shërbimi sekret italian, anëtar i P2) , Xhordan Veselinov (financues i Karlo Fumagalit). Anëtarët e CAMEA , përfshirë Xhakomo Vitale u përzienë në rrëmbimin fiktiv të Mikele Sindones.            Sipas Nikasos qënia anëtar i masonerisë dhe mafias të sjell shumë favore. Ka shumë llozha të mbyllura në të cilat bëjnë pjesë mafiozë, politikanë, tregtarë, njerëz pa skrupuj të cilët ndjekin pushtetin dhe që përdorin anëtarësinë e tyre për favore ekonomike.            Me vrasjen e Stefano Bontate nga Toto Riina, nuk mbaroi bashkëpunimi i mafias me masonerinë, megjithëse u nxorr një urdhër që ndalonte mafiozët të bënin pjesë në masoneri. Ky urdhër i shefave asnjëherë nuk gjeti zbatim dhe çdo gjë vazhdoi si më parë. Eshtë njësoj si urdhri që u jepej mafiozëve për të mos pasur marrëdhënie jashtëmartesore, por që asnjëherë nuk zbatohej nga ata. Shefat e vjetër si Bontate dhe Salvatore Inzerilo e kishin kuptuar rëndësine e të qenit pjestarë të llozhave masonike. Bontate po kërkonte që ta modernizonte mafian, pasi e kishte kuptuar pushtetin dhe forcën e masonerisë e donte të bashkonte perfundimisht Kosa Nostrën me masonerinë. Ndoshta ky ishte edhe shkaku i vrasjes së tij. Ai grumbulloi një pushtet të pakufizuar si Mjeshtër i Madh i Llozhës së “Të Treqindve”. Ai u vra në 23 Prill 1981 nga Toto Riina dhe Bernardo Provenzano. Ky i fundit menjëherë shpërndau llozhën e Bontate-s, por nuk kuptohet mbi çfarë autoriteti…            Lidhjet e nëndheshme midis mafias dhe masonerisë në Itali nuk janë ndërprerë asnjëherë. Një shef mafioz në Siçili, që kontrollonte tregtinë e drogës së bashku me shefat e Ndrangheta-s kalabreze, ishte mason në Trapani, qytet në Siçili. Aty u zbuluan 7 llozha, midis të cilave llozha “C”, në të cilën bënin pjesë tregtarë, bankierë, ekonomistë, administratorë të shoqërive të ndryshme, nëpunës të shtetit, politikanë. Një deputet demokristian, Françesko Kanino i arrestuar në vitin 1998 për bashkëpunim me mafian, pranoi se kishte qenë anëtar i kësaj llozhe, megjithëse emri i tij nuk figuronte në listat e sekuestruara nga ana e policisë italiane. Mason ishte ekonomisti personal i Toto Riina, Xhuzepe Mandalara, Mjeshtër i Madh i Urdhrit dhe Sovran i Madh i Ritit Skocez të Lashtë dhe të Pranuar, një njeri që mban brenda vetes së tij shumë sekrete.            Raportet midis masonerisë dhe mafias janë sistematike dhe jo të rastësishme. Arrestimi i Riinës, i hapi rrugën shumë shefave më “të arsyeshëm”, siç është rasti i Bernardo Provenzanos, të cilët hoqën dorë nga strategjia e tensionit e Riinës, për tu kujdesur për investimet e mafias, në mënyrë më të fshehtë. Ne Itali , mafia perceptohet dhe vihet ne qender të vëmendjes vetëm kur ka vrasje në rrugë. I gjithë legjislacioni anti-mafia është në funksion të rasteve urgjente dhe jo të një lufte të vazhdueshme. Në rast se nuk do të ndodhte Masakra e Ciakullit, nuk do të ishte ngritur Komisioni Parlamentar Anti-Mafia, nëse nuk do të ishte vrarë Gjenerali Dalla Kieza (anëtar i P2) nuk do të ekzistonte nenin 416/2 të K.Penal për bashkëpunimin kriminal të tipit mafioz, nëse nuk do të kishin vrarë Libero Grasi-n, nuk do të kishte asnjë masë lehtësimi e kompensimi për viktimat e veniës së gjobave, një nga aktivitetet e parapëlqyera të mafias, nëse nuk do te kishin vrarë Falkonen e Borselinon, nuk do të ekzistonin ligjet për burgimin e ashpër. Mafia ekziston dhe punon edhe kur nuk ka ngjarje të rënda. Kur ajo vret , është me pak e fortë, apo udhëhiqet nga mendje të sëmura si ajo e Toto Riines, të cilit i kishte hipur në mendje ti hapte luftë shtetit, duke eleminuar në të njëjtën kohë edhe ata mafiozë që nuk ishin në linjën e tij. Raportet me politikën janë mjaft të rëndësishme për mafian; nëse nuk do të ekzistonte politika, mafia nuk do të ishte më mafia, por një kriminalitet i organizuar i rëndomtë.Raportet me financën , politikën, masonerinë prandaj janë të vazhdueshme, sepse nuk mjafton vetëm të grumbullosh para, por ato duhen ricikluar , investuar, pastruar e për të arritur këto nuk mund të mbështetej vetëm në intelektin e personave si Toto Riina apo Bernardo Provenzano që ishin me 5 klasë shkollë fillore.            Nga hetimet që janë kryer në Prokurorinë e Potencës në Bazilikatë, sipas një bashkëpuntori tëe drejtësisë, rezulton se ai ishte shef i Zyres K në SISDE (Shërbimi sekret civil Italian), i cili tregoi për ekzistencën e një llozhe masonike të mbyllur, e cila financohej nga operacionet e paligjshme të naftës, të plehrave, të ujit me lidhje në të gjithë Italinë. Ky dëshmitar tregon për lidhjet me masonerinë, Vatikanin. Përveç llozhës së Bazilikatës ka një llozhë tjetër në Kalabri, e cila pasqyron besnikërisht transformimin e kriminalitetit të organizuar kalabrez ne brendesi te institucioneve te shtetit. Ndrangheta  ka modifikuar strukturën organizative, për të lehtësuar infiltrimin e shefave të saj në llozhat e mbyllura. Ky proces njihet se ka filluar në Kalabri në vitin 1979, kur gjatë arratisjes dhe fshehjes në Kalabri të “terroristit të zi” , Franko Freda, u themelua e ashtëquajtura “Superllozha”, një organizatë shumë sekrete, me lidhje në Katania e Mesina, e lidhur me llozhën e “Të Treqindve”të Stefano Bontate.Në këtë llozhë u futën shefa të Ndrangheta, kuadro të së djathtës ekstreme italiane, anëtarë të llozhës P2, politikanë, magjistratë dhe përfaqësues të forcave të rendit publik. Do të ishte interesante të zbulohej plotësisht roli i të gjitha llozhave të përmendura ,duke filluar nga P2 dhe mbaruar të llozha e Stefano Bontate.            Nikaso duke ju referuar Kanadasë dhe ngjashmërive të mundshme midis llozhave italiane dhe kanadaze , sqaron se atje (Kanada) , simbolet dhe tempujt masonikë janë të dukshëm  dhe askush nuk e fsheh përkatësinë në masoneri. Ai ka njohur me dhjetra policë kanadezë që janë masonë të cilët energjitë e tyre i harxhojnë për çështje të ndershme.Edhe në Kanada masoneria e ka shumë për zemër karrierën e anëtarëve të saj duke i favorizuar . Ka pasur një kohë që në policinë kanadeze, po të mos bëje pjesë në masoneri, nuk mund të ecje përpara në karrierë. Masoneria është një realitet kompleks, nuk është një botë sekrete, por një botë ezoterike, nuk është një shoqëri sekrete, por një shoqëri që ruan sekrete. Ai nuk ka dëgjuar ndonjëherë në Kanada për lidhje midis masonerisë dhe krimit të organizuar , si ndodh në Itali. Por ka pasur raste të rralla, që masonë , në ushtrim të profesioneve të tyre civile si avokatë, mjekë, agjentë burse, kanë favorizuar mafiozët. Mund të ketë edhe llozha sekrete ose të mbyllura, por ato janë në funksion të realiteteve shumë më komplekse.
            Hetimet e para për këto lidhje u filluan nga gjykatësi hetues Agostino Kordova në Palmi të Kalabrisë. Ishte gjykatës i ndershëm dhe nuk ndikohej nga emrat që hetonte. Ky hetim i bujshëm, për të cilin Kordova u transferua në Napoli, u transferua në Prokurorinë e Romës , e cila e pushoi cështjen në vitin 2000. Kjo prokurori mund të pushonte vetëm për pjesën e hetimeve të kryera nga ana e saj, e jo për atë pjesë të hetuar nga Kordova. Në fashikujt e hetimit prej 1300 pjesë ishte shkruar “historia” e gjysmës së Italisë. Bazueshmërinë e hetimit e konfirmoi edhe ish-Mjeshtri i Madh Xhuliano di Bernardo.